‐ فصله بهار.
پرنده‌ها آواز می‌خونند، گل‌ها شکوفه می‌زنند
خورشید زمین‌رو گرم می‌کنه.
یه‌جای‌دیگه. نه‌ اینجا.
هوای بیرون 30 درجه زیر صفرـه
زمستون‌ِ گذشته، 9 پا برف اومد، «معادل دومتر و هفتادوچهار سانت»
و چهارتا نوشابه یخ‌زده یهو تو وانت‌ام ترکید.
به «پیشِنس، کولدرادو» خوش اومدید.
‐ پس این دکترِ دم‌ـه دریاچه‌ست
که همه داشتن درموردش حرف می‌زدن؟
‐ اون از سال 2004، صاحب‌ـه کلبه‌ست.
هربار برای یک هفته میاد و می‌مونه.
تا زمستون گذشته، اون ماه دسامبر اومد، و ازون موقع موندگار شده.
‐ هاه. بازنشسته‌ای، چیزی شده؟
اون بیرون چکار می‌کنه؟
‐ بگمونم ماهیگیری می‌کنه.
‐ من وسطِ ناکجاآبادم.
یه شهرکوچیک از نزدیکترین‌شهری
که جاده‌هاش، نصف‌سال غیرقابل عبورن.
‐
‐ هیچ آدم عاقلی تو همچین جای این شکلی‌ای
زندگی نمی‌کنه،
مگه اینکه چیزی برای مخفی کردن داشته باشن.
«مترجــم عرفآن یوجــی» «T.me/ugmid»
‐ عذرمیخوام قربان. شما دکتر هری وندرسپیگل هستید؟
‐ بله خودمم.
‐ آره، من کلانتر تومپسون هستم.
همه منو «بیگ بلک» صدا می‌زنن. «اشاره به شخصیت سیاه‌پوست تلوزیونیِ آمریکایی داره که شخصیت شوخی داشت»
‐ بخاطر ماشین‌ات؟ ‐ بخاطرـه... .
اوه، فکر کردی بامزه‌ای‌؟ بامزه‌ای؟
ایشون معاون‌ام هستن، لیو بِیکر.
‐ می‌تونید منو لیو صدا کنید.
یا معاون...لیو.
احمق.
‐ چه کمکی می‌تونم بهتون بکنم؟
‐ خب، دیشب تو شهرمون یه قتل اتفاق افتاد.
شما یه دکتری.
ازتون می‌خوایم که به شهر بیاید و یه نگاه به جسد بندازید.
‐ شهرتون دکتر نداره که بتونه کمکتون کنه؟
‐ آره، خب، ببین. اصل موضوع همینه.
قربانی‌، دکترشهرمون هستش...دکترعزیز.
‐ مم.
‐ وقتی نیل آرمسترانگ تبدیل به اولین کسی شد
که روی ماه قدم گذاشت، گفت
برگذیده نشده که اولین نفر باشه.
این صرفاً، سرنوشت و شرایط بوده.
شرایط محیطی اون رو، روی صندلی خلبان به سمت اون مأموریت نشوند
و همون شرایط من‌رو با خودش کشوند به اینجا.
وقتی برای اولین بار به زمین اومدم،
حتی انتظار نداشتم که روی سیاره قدم بزارم.
شرایط‌محیطی.
به گل نشستن تو یک سیّاره بیگانه.
برای زنده موندن و کامل‌کردن مأموریت‌ام
باید به‌نحوی با شکلِ زندگی‌ـه انسان‌ها وفق پیدا می‌کردم.
کسی اینجاست؟
تصحیح و هم زمانی نهایی: K1MACLIN
:کانال تلگرام @PerSub
‐ برات خبرهایی دارم، کوزت.
چیزی تحت عنوان‌ـه، رازداریِ موکل‌فاحشه وجود نداره.
‐ برات خبرایی دارم، کوزت.
خبرایی دارم کوز...
‐ برات خبرایی دارم کوزت...
‐ برات خبرایی دارم کوزت.
وقتی سفینه‌م با زمین برخورد کرد، محموله گرانباهایی رو گم کردم
دستگاهی که نیاز دارم باهاش مأموریت‌مو کامل کنم.
باید تا قبل ذوب شدن برف‌ها پیداش کنم
وگرنه کسی دیگه‌ای پیدا می‌کنه.
‐ گذاشتمش تو وانتم. برش‌می‌گردونم.
‐ هیچوقت داخل شهر نبودم.
ریسکش خیلی بالاست.
بعدشم، اونا پیتزافروشی ندارن
و به‌گفته‌ی اینترنت پارکینگ‌هاش یه‌جور کابوسن.
ولی اینم از من.
اولّین آموزش واقعیم.
اگه بخوایم بگیم که گونه‌ی من از انسان‌ها پیشرفته‌تره
دست‌کم گرفتنِ بزرگی می‌شه.
اگه دنیا، یک مقیاس برای اندازه‌گیری‌ـه هوش داشت
انسان‌ها زیر مارمولکا قرار می‌گرفتن.
‐ خب، ما منتظر می‌مونیم.
‐ سلام دکتر. من بِن‌ام.
شهردار هستم.
ممنون که آوردیش اینجا، مایک.
‐ بهت گفتم که منو بیگ‌بلک صدا کن.
‐ آره. باهاش راحت نیستم.
خیلی ممنون که اومدید.
مشخصاً، مجبوریم کلینیک رو ببندیم
که یه مشکل‌ محسوب میشه
ازونجایی که نزدیک‌ترین بیمارستان بیشتر از سه ساعت فاصله داره.
جسد پایین اینجاست.
از بوش، میشه گفت
معلومه که حداقل شیش ساعت‌ـه که مرده.
‐ چه کوفتی‌ شده‌؟
‐ تو نمردی. ‐ آره، نه بابا.
من خواب بودم.
‐ اون نمرده دکتر.
جسد اونطرف‌ـه.
‐ اوه
‐ آستا پرستارـه.
اون کسی‌ـه که وقتی امروز صبح داشت می‌اومد سرکار
پیداش کرد. ‐ اوهوم.
‐ می‌دونم این برای هرکس سخته
ولی یه مشاوِر اختلال سوگ داره میاد «مشاوری که به افراد درمقابل غم و اندوهشون کمک می‌کنه»
تا با تک‌تک‌مون صحبت کنه.
‐ آره. دمت گرم، نازک نارنجی.
از بودجه‌ی شهر تأمین می‌شه
یا اون برای بقل‌کردن کار می‌کنه؟
‐ تو کی هستی؟ ‐ هری وندرسپیگل‌ام.
دکتر هستم.
شهردار نازک‌نارنجی خبرم کرد
که بیام و به جسد نگاه بندازم.
‐ جون مادرت اینطور صدام نکن. ‐ این مگه اسمت نیست؟
‐ تقریباً. ‐ خیلی‌خب، باشه.
خب این سَم هاجدزـه
اون دکتر شهر بود.
اَبیگیل همسره دکتر بود. اون بیرون شهر بوده.
وقتی تماس گرفت، بهم خبر بده. ‐ خبردار می‌شی.
شماره‌تو بهش دادم. ‐ چی؟
‐ خب، تو شهرداری
و من نمی‌دونم خبر مرگ همسر و چجور به طرف میگن.
‐ آره، شماره‌مو بهش دادی. بهش می‌گم که همسرش مرده.
به تخمم‌ام نیست.
‐ آخرین کسی که زنده دیدتش کی بوده؟
‐ من.
من حدودای ساعت9، اینجا تنهاش گذاشتم.
وقتی امروز صبح اومدم، اون...
‐ با ملافه پوشوندمش.
‐ این...
بی‌نظیره.
‐ چی؟ چی بی‌نظیره؟
‐ یه معمای‌ـه خوب، سردرآوردن از اتفاقی که افتاده،
مثل سریال‌ـه "نظم و قانون". «سریالی بیست فصلی، محصول سال 1990.»
جیرینگ جیرینگ! «وقتی داخل سریال‌ـه نظم و قانون، شخصی قرار بود اعتراف کنه، این به گوش می‌رسید»
خنده‌دار بود.
‐ خنده‌دار؟ ‐ آره، من می‌دونم کی اونو کشته.
‐ کی؟ ‐ اون.
زاویه‌ی زخم‌ها
جوری که خون روی دستش ریخت‌ـه
اون خودکشی کرده.
‐ آخه چرا باید اینکارو بکنه؟
‐ نمی‌دونم. من اونجا نبودم.
- خیلی‌خب، ببین، اون یه مادر‌به‌خطای‌ـه عجیب غریب‌ـه، نه؟
فقط من نبودم، درسته؟ همتون اونو دیدید، درسته؟
‐ آره، ولی برای مردم مشکلی نداره
که بعضی‌وقتا یکم متفاوت باشن.
‐ نگاه کن چکار کرده. قضیه جیرینگ‌جیرینگ چی بود؟
‐ می‌شه باهام حرف نزنی؟ ‐ وایسا.
لطفاً نگو که داری می‌ری.
‐ خیلی‌خب، نمی‌رم.
‐ آم...
نه، ولی هنوز به کمکت نیاز داریم.
- به من گفته شد که بیام به یه جسد نگاه بندازم.
کارم و کردم. حالا جسدای بیشتری دارید؟
‐ نه. ‐ پس باید برم.
‐ وایسا، تو دوثانیه بیشتر به جسد نگاه نکردی.
ببین، شاید حق باتوئه. شاید اون خودکشی کرده.
ولی اگه اینطور نباشه، به این معنیه که یه قاتل اون بیرون‌ـه، خب؟
باید کالبدشکافی کنیم.
‐ منظورت ازون کالبدشکافی‌هاست
که بدن‌رو می‌برّن و اندام‌هارو بیرون میارن؟
‐ آره، آره همون نوع. آره.
مسیرها شب پیش، برفی شدن
و پزشک قانونی تا وقتی‌که جاده‌ها صاف نشن، نمیاد.
ولی از شانس ما، مردی که آزمایشگاه‌ـه آسیب شناسی
توی راتگرز رو اداره می‌کرد، داخل شهر زندگی می‌کنه.
‐ خب، اون یارو رو خبر نکن. من کالبدشکافی رو انجام می‌دم.
‐ اون شخص تویی، من...
من دنبال تو می‌گشتم. تو داخل‌ـه راتگرز، آزمایشگاه رو اداره می‌کردی.
‐ البته که آزمایشگاه و اداره می‌کردم. می‌دونستم.
داشتم شوخی می‌کردم. من یه آدم خیلی بامز‌ه‌ام.
‐ خیلی‌خب، خوبه.
خب، من باید برم. ولی حواست به این باشه، خب؟
‐ یکی می‌گیریم، باشه؟ مکس؟
‐ مکس؟
مکس! هی
بزار وارد ماشین بشم.
‐ این چطور ممکنه؟
فقط یک نفر در یک میلیون نفر جهش ژنتیکی‌ای رو دارن
که قادر می‌سازتشون که هویّت واقعی مارو
از طریق بازسازی مولکولی ببینن
با اینحال، به‌نحوی تو یک شهر هزارنفره
کسی که می‌تونه منو تو شکل واقعیم ببینه
یه بچه‌دماغوی فسقلی‌ـه؟
این یعنی افراد بیشتری داخل شهر هستن
که بجای تیکه‌های پیتزا
من‌ و می‌تونن به شکل بیگانه ببینن.
انسان‌ها یه اصطلاح برای این مواقع دارن:
"بد شانسی و بدبیاری"
و "این کسشری بیش نمی‌باشد." «این اصطلاح خودش بود البته.»
‐ چرا اینجا وایسادی؟
‐ چونکه می‌خوام توی کالبدشکافی بهت کمک کنم.
‐ نه، نمی‌کنی.
هنوزم که اینجایی.
‐ سَم هاجز از وقتی من بچه بودم دکترم بوده
و من از جام تکون نمی‌خورم
تاوقتی‌که بفهمم چه اتّفاقی برای اون افتاده.
‐ خیلی‌خب.
می‌تونی اونجا وایسی...
و یادداشت برداری کنی.
‐ قیافم شبیه یادداشت‌بردارهاست؟
‐ پس چرا اینجایی؟ ‐ چونکه بهت اعتماد ندارم
تو گفتی که اون خودکشی کرده، ولی اون هیچ‌وقت اینکارو نمی‌کرد.
‐ چندتا بریدگی روی گردنش هست.
زاویه‌ی همشون ثابت می‌کنه که بریدگی ها
از سمت دستای خودش میاد
پشتش با خون پوشیده شده بود و کف دستش نه
چونکه محکم چاقوی جراحی و گرفته بوده.
‐ عالی بنظر می‌رسه
اون خودکشی نکرده.
‐ من از تو باهوش‌ترم.
‐ چند سالته، 12؟ ‐ ناراحت نشو.
این حقیقت‌ـه.
وقتی قبولش کنی، دیگه باهام جروبحث نمی‌کنی.
‐ میخوای حقیقت و بدونی؟
خیلی‌خب، دوتا حقیقت و بهت می‌گم.
تو خیلی عوضی هستی.
‐ یکی‌شو گفتی فقط.
‐ سَم عاشق همسرش بود
و اون هیچوقت خودش‌رو نمی‌کشت
و اگه برای دلایلی اینکارو کرده باشه
مطمئناً نمی‌اومد پشت سرهم
به جلوی گردن خودش چاقو بزنه.
‐ خیلی‌خب، تو خیلی باهوشی
کجاشو باید چاقو می‌زد؟
‐ رگ کاروتیدیش‌رو. «رگی که خون رو به سر می‌بره.»
‐ هم.
اون یه دکتر بود. اگه می‌خواست خودکشی کنه
کاروتید‌ش رو تیکه تیکه می‌کرد.
چطور متوجه این نشدم؟ من از یه مارمولک باهوش‌ترم.
‐ پس قبول می‌کنی که اون به قتل رسیده؟ ‐ نه.
‐ وایسا، الان منو مارمولک صدا کردی؟
‐ نه. تورو با یه مارمولک مقایسه کردم.
‐ خیلی‌خب، مجبور نیستیم حین اینکار صحبت کنیم.
‐ ببین، می‌دونم که تو جداً دوست نداشتی اینکارو بکنی.
پس می‌خواستم بگم که از کمکت بهمون قدردانی می‌کنم.
تو... یه کار خوب انجام دادی.
‐ همین الان ازم تعریف کردی.
‐ واقعاً؟
‐ می‌دونی، پانداها خیلی احمقن
بعضی وقتا حتی متوجه نمی‌شن که باردارن
و وقتی بدنیا میارنش، میگن که، این چیه دیگه!؟
و اونا بچه‌‌ی درحال‌ـه گریه‌شون رو می‌کشن.
‐ چی؟
‐ من قبلاً تورو با یه مارمولک مقایسه کردم.
ولی این بدک نیست. پانداها جداً کسخلن.
‐ اگه این جواب‌ـه تعریفت بود
باید بیشتر تلاش کنی.
‐ از پوست قهوه‌ایت خوشم میاد.
‐ بگمونم باید تا بدتر نشده برم.
اگه میخوای بیا، می‌خوام برم اونطرف‌ـه خیابونِ 59
تا یه نوشیدنی بگیرم.
‐ کار دارم. ‐ کالبدشکافی تموم شده.
ساعت 8 شب چکار داری؟
‐ من یه یارو رو چهار ماه پیش خفه کردم و انداختمش تو آب
و باید قبل ازاینکه ماهیگیری پیداش کنه
دریاچه‌رو برای جنازه پف کردش، بگردم.
یه سری کار.
‐ هرطور که میلته.
اگه خواستی بیای تعارف نکن البته اگه دست از خل و چل بودن برداشتی.
‐ خل و چل؟ این خوب نیست.
حالا باید برم اونجا و ببینمش
و نشونش بدم که مثل خودشون
یه آدم عادی‌ام.
ولی اولش می‌رم مغز سَم هاجز رو
از کلّش جدا کنم و با دستام لهش کنم.
این حرف نداره.
حالا کی خل و چل‌ـه؟
‐ سلام، من اَبیگیل هاجز هستم، همسر سَم.
اون خونه نیومده. اینجاست؟
‐ آره.
‐ اون اومد داخل؟
تو چکار کردی؟
‐ مغزشو گذاشتم رو زمین تا با همسرش دست بدم.
اون فرار کرد.
صداش بعضی وقتا خیلی بلند می‌شد.
‐ خدایا!
اولین همسر سَم، روزی چند سال پیش مرد.
اون مثل مادر برای من بود. خدا می‌دونه که چقدر دلم یکی می‌خواست.
الان مثلاً باید از من درمورد بچگیم می‌پرسیدی.
‐ چرا؟ برام مهم نی.
‐ برای هیچکس مهم نی.
نکته‌اش این نیست.
من وقتی شونزده‌سالم بود خونه رو ترک کردم
بعدش با یه دوچرخه‌سوار توی دِنور ازدواج کردم.
جیمی و من چهارماه پیش جدا شدیم
که این دلیلی‌ـه که می‌خوام برات شام می‌خرم.
‐ چرا؟
‐ چون تو یه وانت‌ـه دوکابین‌ـه داری
و امیدوار بودم که فردا منو ببری
که به بقیه‌ی کارهام برسم.
‐ من برای دلایل کمتری‌ام براش شام می‌خریدم.
‐ سلام دارسی. ایشون هری‌ـه.
اون یه دُکترـه، و تو شهر تازه‌وارده
به کمکون اومد.
‐ اوه، دکتر.
اوه، اوه، لعنتی، درسته، بخاطر سَم.
خیلی متأسفم استا. هنوز نفهمیدن کار کی بوده؟
‐ نه، نه هنوز.
‐ چرا دیوارا با تجهیزات قدیمی‌ـه معدن پوشیده شده؟
‐ تو تازه واردی، نه؟ «59!»
همگی، «59!»
‐ برای نجات یک نفر، جونتم بده. شعارشهرـه.
وقتی یکم این اطراف باشی، معنی‌شو می‌فهمی.
‐ به‌سلامتی 59.
و به سلامتی‌ـه پیداکردن حرومزاده‌ای که سم رو کشت.
‐ موافقم!
واو. اون چیه؟
‐ این ویسکی‌ـه محلیمونه.
خیلی خوبه، نه؟ ‐ نه، وحشتناک‌ـه.
‐ چرا بیشتر می‌خوام؟
‐ بخاطر اینک‌ـه بدی. از بد بودن خوشت میاد
که از قضا خبر خوبیه چونکه من از پسرای بد خوشم میاد.
‐ بیشتر هست؟
‐ خیلی‌خب پسر، برو تو کارش.
‐ آره! دارسی، دارسی!
هری، آره! ‐ هاها!
بخور، بخور، بخور!
‐ هری، هری. نه، نه، نه.
‐ می‌تونی تا خونه رانندگی کنی یا تا خونه برقصی؟
‐ این جالب می‌شد ولی نشدنی‌ـه.
‐ هی، ساعت ده میای دم کلینیک دنبالم؟
‐ حتماً.
‐ شب بخیر، هَری دکترـه.
هری دکترـه
‐ تموم شد
یه روز کامل و باهاشون گذروندم
و به خوبی باهاشون سازگار شدم.
هیچکس نمی‌تونست بگه که من متفاوت بودم.
تقریباً هیچکس.
‐ جوابش ساده‌اس
شب‌هنگام‌ـه
میرم فقط تو خونه اون بچه
و می‌کشمش.
یه‌چیز درمورد ویسکی می‌گم
باعث می‌شه باهوش شم، تصمیمات منطقی بگیرم.
‐ صدا درنیار
طوری نیست. نگران نباش.
من قصد آسیب رسوندن ندارم
فقط می‌خوام بکشمت «:/»
‐ آه!
‐ اوه! ‐ مکس؟
هی، چی شده؟
‐ یه هیولا زیر تختم‌ـه!
بیا بریم عزیزم.
‐ زودباش رفیق. دیگه قصه بسّه، باشه؟
‐ این قصّه نیست!
‐ هی، مکس نمی‌تونم اینکارو بکنم، باشه؟
نمی‌تونم یه شب دیگه بدون خوابیدن بگذرونم، بیابریم.
‐ نه! ‐ می‌تونی پیش ما بخوابی
‐ تو که نمی‌خوای بمیری! ‐ ما قرار نیست بمیریم مکس.
تا سه شماره می‌شمارم. بیا پایین.
‐ نه!
‐ چیزی زیر تخت نیست، یک، دو...
همینه.
بهت گفتم که نباید بزاریم اون فیلم‌هارو ببینه.
‐ من وقتی هم‌سن اون بودم ای‌تی رو تماشا کردم. «فیلمی علمی تخیلی محصول سال 1982»
‐ همه‌چیز مرتبه زودباش.
‐ ویسکی، سردرد، حالت تهوع
کم آبی شدید.
الکل نباید اونجور که روی ما تأثیر می‌زاره رو انسان‌هام تأثیر بزاره.
اگه اینطور بود، مشخصاً هیچوقت نمی‌خوردنش.
«پنجاه و نه نفر برای نجات یک نفر مردند» «هفده ژانویه، 1884»
‐ چه غلطی داری می‌کنی؟
‐ فکرکردم که بتونیم
به چندتا آهنگ گوش کنیم.
‐ آهنگ؟
دخترجون، من آهنگت‌رو اینجا دارم.
‐ ساکت،ساکت
‐ جذاب‌ـه لعنتی!
فکرمی‌کردم بعد از کاری که دیشب کردی
هیچوقت دوباره قیافتو نمی‌بینم.
‐ تو درمورد دیشب خبر داری؟
‐ آره، می‌دونستم یه چیزی درموردت وجود داره.
‐ کلانتر فکر می‌کنه که تو جسد سم رو بردی.
‐ آره، این حقیقت داره، دوست من.
آره، حالت تهوع گرفتی، درست نمی‌گم؟
تا ماتحتت سوخت، می‌دونی چرا؟
این راه‌ـه بدنته که بهت می‌گه تو گناهکار هستی.
چرا ماتحت‌ات اعتراف نمی‌کنه که چی می‌دونه.
تو جسد دکتر و بردی، نه؟ نه؟
‐ البته که بردم. ‐ چی؟
‐ این درست نیست.
‐ بعد از کالبدشکافی باید چی‌کار میکرد؟
سم رو بزاره تو فریزر کنارـه تیکه‌های یخ؟
‐ تو فکرم بود.
ولی باید از وسط نصفش می‌کردم.
‐ فکر می‌کنی این خنده داره، ها؟
فکر می‌کنی این خنده داره؟
هیچ احترامی برا مرده ها قائل نیستی تو؟
‐ معلوم‌ـه که قائلم.
‐ خانوم توئلوتریز؟ کارم با شکلای اولیه تمومه.
‐ جی، ایشون دکتر وندرسپیگل هستن.
ایشون کمک دستمون میشن. ‐ سلام.
یه حشره رو گردنته.
‐ این خال‌ـه، احمق.
‐ کیف....دوش. «دوستان توجه کنید، کلمه دوش‌بگ، یعنی احمق، ولی اگه دوش، از بگ، جدا بشه معنی متفاوتی پیدا می‌کنه؛ معمولاً درزبان انگلیسی به شستشوی واژن با فشار قوی آب می‌گن دوش، و همونطور که می‌دونید بگ هم یعنی کیف»
- عذرمی‌خوام، جی اوقات سختی رو با مرگ سم میگذرونه.
اون توی کلینیک کمکمون می‌کنه
برای بچه‌های سن اون این اتفاقات زیاد نمی‌افته.
کارکردنش داخل کلینیک باعث می‌شه استرس ازش دور شه.
‐ مشکل استرس چی‌ـه؟
این شهر شبیه یه تیکه از آمریکاست
ولی به من اعتماد کن، یه نقطه ضعف داره.
بهمین خاطرـه که به بچه‌هایی مثل جی کمک می‌کنم.
خودش‌ـه.
داری میای؟
‐ آره، یه دقه دیگه
‐ "کیف...دوش."
"یه سرنگ کوچیک برای شستشوی واژن."
تصاویر.
چه کوفتی‌ـه؟
تینت «دوستان این کلمه به قسمتی از بدن که بین مقعد و آلت تناسلی قرار دارد، گفته می‌شه ولی پلیسی که داشت ازش استفاده می‌کرد، اصطلاح‌وار بیانش کرد که ایشون متوجه نشد.»
‐ هی، می‌تونی اون خرتوپرتارو بزاری تو جعبه.
بعضی از مردم معتقد هستن که گوزن، نمادـه محافظت
و تجدید ـه حیاتِ.
‐ محافظت از چی؟
‐ همه‌چیز.
از کمکت خیلی ممنونم.
خوبی؟ از پسش برمیای؟
خیلی‌خب، ممنون.
تو خونه چکار می‌کنی؟
‐ خب این مردـه جدیده؟ ‐ هیچ مرد جدیدی وجود نداره.
ما باهم داخل یک کلینیک کار می‌کنیم. من به وانت‌اش نیاز داشتم.
‐ خب چرا وانت‌ات رو برنمیداری بری خونه؟
من و آستا چندتا حساب داریم که باید باهم صاف کنیم.
‐ فکر نمی‌کنم این مدنظرش بود.
‐ این مدنظر من بود.
‐ هری، برو فقط. طوری نیست.
ما، درواقع، باید درمورد کلی چیزا صحبت کنیم، درسته؟ درسته؟
و فردا برای پس‌گرفتن‌ـه چیزام میام.
باشه؟
‐ باشه. ‐ خیلی‌خب
خدایا، جیمی.
‐ این یارو کیه؟ ‐ بزن بریم
‐ به‌روندن ادامه بده.
معلومه که تو خطرـه
اون یارو یه اسکلت رو بازوش
با یه مار داشت که داشت از کاسه چشمش می‌زد بیرون.
ولی این مشکل تو نیست
تنها مشکلت این‌ـه که به کامل کردن مأموریتی
که چهارماه پیش داشتی اصلا نزدیک نشدی
پس حواستو جمع کن.
دیگه کارای احمقانه نداریم.
گندش بزنن!
‐ یکی‌رو میارم خونه. این چطوره؟
فکرمی‌کنی قراره برام خنده‌دار باشه؟
می‌خوای منو اینطوری خجالت‌زده کنی؟
می‌دونی بخش جالب‌اش کجاست؟
من واقعاً اومدم اینجا تا ببخشمت.
و به خونه برگردم.
چهارماه، می‌خوام به خونه برگردم.
کجا می‌ری؟
تو خیالت کجا قراره بری؟
برگرد. هی.
‐ نمی‌خوام باهات حرف بزنم.
‐ این آخرین بارـه که میگم، می‌فهمی؟
بهت گفتم اگه دوباره انجامش دادی، این اتفاقی‌ـه که می‌افته.
تو منو احمق جلوه می‌دی.
‐ نه، به کمکم نیاز نداری.
ولم کن!
‐ هری!
وایسا. وایسا.
داری می‌کشیش.
هری، هری، هری.
هی، ارزشش‌رو نداره، باشه؟ ارزششو نداره.
‐ عوضی.
‐ بهم‌ میگی چطور اینکارو کردی؟
‐ چه کاری؟
‐ تو یه مرد ـه 220 پوندی‌رو از دیوار کوبوندی رو زمین.
‐ کار یوگاست.
چرا می‌خواستی بیای اینجا؟
‐ من همیشه یه خارجی بودم. «به معنای‌ـه بیگانه‌ام هست»
شاید به همین دلیل‌ـه که درکت می‌کنم.
‐ چی باعث شده فکرکنی که من یه خارجی‌ام؟
‐ چون هرجاکه یاد گرفتی اینکارارو بکنی
برای این اطراف نبوده.
تو متفاوتی.
می‌دونم این چه حسی داره.
بعضی‌وقتا انسان‌ها مثل بیگانه ها میمونن برام.
‐ آره، منم‌همینطور.
چرا آخه با اون یارو باید ازدواج کنی؟
‐ خدا می‌دونه که این سوالو چندین ساله از خودم می‌پرسم.
وقتی شونزده سالم بود، حامله شدم.
جیمی متقاعدم کرد که مابرای بزرگ کردن یه بچه خیلی جوون هستیم
پس من بچه‌رو دادم به فرزندخوندگی.
وقتی دراین مورد ناراحت می‌شم به روش خاص خودش
بهم یادآوری می‌کنه که من کار درست‌ و انجام دادم.
حس کردم که
اگه اونو ترک کنم...
بچه‌مو بخاطر هیچی دادم رفت.
یه روز، چهارماه پیش
به اندازه کافی کشیدم ازش.
داخل‌ـه ماشین‌ام شدم و هیچوقت برنگشتم.
- "تا زمانی که توسط‌ـه خداوند راهنمائی می‌شوم، تمام چیزهایی را که نیاز داشته باشم‌، دراختیار خواهم داشت
" او زمینی که روی آن دراز می‌کشم را با مراتع سرسبز زیبا می‌کند
" او مرا به کنار رودهای ثابت هدایت می‌کند
"او روح مرا احیا می‌کند.
او مرا به سمت مسیرهای عدالت و نیکوکاری هدایت می‌کند."
‐ چرا هرکی تو شهرـه زنگ می‌زنه به‌من
فکرمی‌کنه که من دکترـه جدیده شهرم؟
‐ خب، می‌دونی، همه حق‌ـه مراقبت پزشکی دارن
و بعنوان‌ شهردار، وظیفه‌ی من‌ـه، کاری که به صلاح
مردم این شهرهستش رو انجام بدم. و بعدش این یعنی مناقشه کنم
تا مطمئن شم که یه دکتر دارن.
همچنین، من ساعت چهار روزای سه‌شنبه با سَم
قرارملاقات‌ درمانی دارم، پس...
‐ حالا می‌خوای بجاش بامن صحبت کنی؟
‐ آره خب، من کِیت و خیلی دوست دارم
فقط... بعضی‌وقتا که دعوا می‌کنیم
نمی‌خوام تو صورت‌اش نگاه کنم.
‐ خیلی‌خب. ‐ آره.
سه‌شنبه میبینمت. خیلی‌خب.
- "من از دره ای پر از مرگ راه می‌روم
من از هیچ بدی‌ و شرارتی نمی‌ترسم."
‐ خیلی خوشحال شدم که اومدی.
تو اینجا یه چیز متفاوت و خوشایندی.
‐ "عصا و ماهیتت خیالم‌را راحت می‌کنند."
‐ هوا
"تو قبل ازمن بر حذر هستی ..."
‐ کجا داری می‌ری؟
‐ "در حظور دشمنانم."
‐ هری. ببخشید.
‐ "تو سرم را با روغن مسح می‌کنی..."
‐ خیلی عذر می‌خوام. ببخشید.
‐ "شکر بی‌کرانت خارج از حد من است."
‐ اوه، آره.
این اصلاً عجیب نیست.
‐ خیلی ببخشید، خیلی ببخشید. هی، هری.
‐ اون چکار می‌کنه؟
‐ اون جداً دلش برای دکتر تنگ شده.
هری، الان وقت و جاش نیست.
‐ وقتش مناسب‌ـه.
یه ساعت دیگه، میره پیش کرم‌های زیرزمین.
‐ هم! خیلی تنش‌انگیزه. خوشم میاد.
ولی برای هرکس نیست.
‐ هری، خیلی عذر می‌خوام دعاتونو ادامه بدید، خیلی ببخشید.
‐ "پروردگارا، روحم را بسوی تو بلند می‌کنم."
‐ می‌دونم اون چطور مرد. ‐ چی؟
‐ نای‌اش... به هوا نیاز داشته.
‐ این تنها چیزی‌ـه که می‌تونه این اتفاق و توضیح بده.
اون سعی کرده که تراکئوتومی انجام بده. « نای‌بری یا راهی برای رفع انسداد تنفس که در بخشی از گردن، شکاف ایجاد می‌شود»
‐ نتونسته سرموقع انجامش بده.
‐ آره.
باعقل جور درمیاد، ولی متوجه نمی‌شم.
چرا گلوش مسدود شده؟
‐ چون سَم هاجز، مسموم شده.
و یکی از افراد اینجا قاتل‌ـه.
جیرینگ جیرینگ! «وقت اعتراف‌ـه!»
انسان‌ها خطرناکن.
مردمم همیشه اینو می‌دونستن.
مأموریتم ساده بود:
دستگاه‌مو بندازم داخل‌ـه سیاره‌شون، و برگردم خونه.
هیچ قصدی نداشتم که بهشون نزدیک شم.
‐ جرئت نداری پاتو بزاری بیرون!
‐ بهم نگو که چکار کنم!
‐ بیخیال! آستا، بیخیال!
عذرمی‌خوام.
تصحیح و هم زمانی نهایی: K1MACLIN
:کانال تلگرام @PerSub
‐ به من آموخته شده که بزرگترین مشکل‌ـه
نژاد انسان‌ها نیازشون به ارتباط‌ـه.
ما همیشه این رو بعنوان یه نقطه‌ضعف می‌دیدیم.
ولی الان متوجه‌ام که شاید این بزرگترین قدرت‌شون باشه.
درسال‌ـه 1884 معدن محلی فروریخت.
وقتی معدنچی‌ها داشتن فرار می‌کردن
فهمیدن هنوز یه نفر گیر افتاده.
‐ هنوز یه نفر اونجاست.
‐ پنجاهُ نه نفر برگشتن به اون معدن خطرناک
سرنجات‌ـه اون، زندگی‌هاشونو به خطر انداختن.
پنجاه و نُه نفر مردن تا یه نفر و نجات بدن.
شاید بعد از این‌حرفا یه چیز اصلاح‌شدنی
درمورد نژاد انسان‌ها وجود داشته باشه.
متأسفانه برای اونا، خیلی دیر شده.
به زمان بستگی داره قبل اینکه
بقیه‌ی دستگاهمو پیدا کنم
و وقتی پیدا کردم، می‌تونم بالاخره ماموریتم رو کامل کنم
و همشونو بکشم.
تک تک‌شون رو.
‐ آره، ممنون، خدافظ
سلام هری.
‐ سلام
‐ حالت خوبه؟
‐ آره.
‐ یه مریض تو اتاق‌ـه رسیدگی داری.
‐ آره.
این خیلی مسخره‌ست!
«مترجــم عرفآن یوجــی» «T.me/ugmid»