‫آنچه در «قصۀ ندیمه» گذشت...
‫تو یه زناکار بودی.
‫یه جندۀ دوهزاری.
‫اما خدا راهی پیدا کرد که بهت ارزش ببخشه.
‫ما زندانی‌ایم. ‫باید به مردم بگی که اینجا چه اتفاق‌هایی می‌افته.
‫لطفاً منو فراموش نکن. ‫لطفاً هیچکدوممون رو فراموش کن.
‫گوش کن، اون‌ها تماس گرفتن. ‫بهتره دیگه آمادۀ رفتن بشی.
‫- بیا. ‫- داریم کجا میریم؟
‫باند فرودگاه؛ غرب شهر ووستر.
‫- ممنون که راهم دادین. ‫- تصمیمش با من نبود.
‫- خب بگو... شجاعی یا احمق؟ ‫- شجاع که نیستم.
‫چیزی به ساعت ۵ نمونده. ‫شاید دوست‌هاشونو توی راه دیدن.
‫شایدم خیلی اتفاقات دیگه.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من همون ندیمه‌‌‌ام.
‫نه!
:.: مدیافا ؛ یک رسانه فارسی ، همه چیز یکجا برای شما :.: " MediaFa.ru "
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫«قصۀ ندیمه» - قسمت ۴، زنانِ دیگر
‫یه بار از رادیوی ملی، ‫داستان توپ‌بازی خوک‌ها رو شنیدم.
‫توپ‌بازیِ خوک‌هایی که ‫توی آغُل‌شون پَروار می‌شدن.
‫خوک‌ها با پوزه‌شون توپ‌ها رو می‌غلتوندن.
‫فروشنده‌های خوک هم می‌گفتن که این کار ‫باعث تقویت عضلاتشون میشه.
‫خوک‌ها کنجکاو بودن. ‫دوست داشتن ذهنشون مشغول باشه.
‫موش‌های آزمایشگاهی شرطی میشن و ‫به خودشون شوک الکتریکی وارد می‌کنن.
‫هفتاد و یکی گل روی لحاف هست.
‫هفتاد و یکی.
‫کاشکی منم توپ داشتم.
‫برکت به میوۀ دل.
‫می‌بینم که خوب غذا خوردی، آف‌فرد.
‫سه روز متوالیه.
‫اسمم جونه.
‫تو که اسم لامصبِ منو می‌دونی.
‫خانوم و آقای واترفورد، لطف کردن و ‫به یه دورۀ آزمایشی، مثل گذشته، رضایت دادن.
‫اگر هم دختر خیلی خیلی مؤدبی باشی،
‫حتی ممکنه ازت بخوان اونجا بمونی.
‫همونطور که می‌دونی...
‫«جون» تا وقتی که بچه‌شو به دنیا بیاره...
‫توی این اتاق زندانی می‌مونه؛
‫و بعدش جون... اعدام میشه.
‫ولی آف‌فرد فرصتی در اختیارشه.
‫در نهایت به نفع بچه‌ست.
‫باید خودت جایگاهتو به دست بیاری. ‫ثابت کن که سزاوارشی.
‫هفتاد و یکی گل.
‫روتختی، هفتاد و یکی گل داره.
‫درست وایسا، عزیزم.
‫خب...
‫امروز، روز خجسته‌ای نیست؟!
‫به خونه خوش اومدی، آف‌فرد.
‫ممنون.
‫بابت سالم برگشتن بچه‌مون، سپاسگزارِ خداوندیم.
‫مرحمت خداوند رو شکر می‌کنیم.
‫خدا رو شکر.
‫پیدا کردنت کار آسونی نبود.
‫شبکه‌های تروریستیِ توی گیلیاد، ‫خیلی مخفی‌کارن.
‫ولی ما مصمم بودیم که به هر قیمتی... ‫از دست آدمرباها نجاتت بدیم.
‫خداوند هم زحماتمون رو نتیجه‌بخش کرد.
‫دورۀ سختی رو پشت سر گذاشتی.
‫مگه نه؟
‫اوهوم.
‫و فدیه‌شدگانِ خداوند، عاقبت بازخواهندگشت. ‫(کتاب اِشَعیا، باب ۳۵ آیۀ ۱۰)
‫خدا را شکر.
‫آف‌فرد؟
‫خدا را شکر.
‫چه استقبال دلپذیری.
‫حالا آف‌فرد باید به نظافت خودش بپردازه و ‫یه کمی استراحت کنه.
‫راهو بلدم.
‫آدمربایی. تعجبی نداره. ‫آدمربایی، داستانیه که همه می‌تونن باهاش کنار بیان.
‫مارتا؟ باهات حرف دارم.
‫خانوادۀ واترفورد از پس محافظت بچه بر میاد.
‫قدرت و توانایی گیلیاد رو به همه نشون میده.
‫کار تو خیلی مهمه.
‫حواست باشه همه چیز شسته باشه. ‫میوه‌ها‌، سبزیجات، مخصوصاً گوشت پرنده‌ها...
‫نود و دو روز!
‫سرینا.
‫یادت باشه.
‫«تا وقتی که بچۀ من سالمه،
‫بچۀ تو هم سالمه.»
‫برق رفته، ولی نگران هیچی نباش.
‫با میکروب‌ها بجنگ!
‫حواست باشه همه‌جا رو بشوری.
‫نه عزیزم. منظورم اونجاست.
‫تو که نمی‌خوای باکتریِ کثیفی ‫به جون بچه بیفته، می‌خوای؟
‫اوه! آب داره سرد میشه.
‫کارتو تموم کن و برو بخواب.
‫بچه باید استراحت کنه.
‫صبح بخیر عزیزم.
‫دیشب خواب‌های خوش دیدی؟
‫آره.
‫چه عالی.
‫لباسِ تر و تمیزتم که آماده‌ست.
‫برکت به میوۀ دل.
‫خداوند به بار نشاند.
‫لباستو بپوش، صورتتو هم بشور. ‫ریتا، حواست باشه آب زیاد گرم نباشه.
‫سعی کن از ایجاد هر گونه تغییر ناگهانی در بدنت پرهیز کنی.
‫باشه.
‫طبقۀ پایین می‌بینمت.
‫امیدوارم گشنه‌ت باشه!
‫سلام.
‫بگیر.
‫بردارش.
‫ریتا، صبر کن.
‫- قرار بود یکی باهات تماس بگیره. ‫- نمی‌تونم.
‫اگه خانوم بفهمه، چی؟
‫خبر نداری اوضاع اینجا چجوری بوده.
‫- میشه این صندلی‌ها رو جابجا کنی؟ ‫- بله، حتماً.
‫ببخشید.
‫خودش این‌ها رو انتخاب کرد.
‫آف‌فرد، دلبندم؟
‫خداوند هر چی نیاز داریم رو بهمون می‌بخشه،
‫اما این وظیفۀ ماست که برای تقویت و محافظت از بچه، ‫به مقدار کافی از ویتامین و املاح معدنی استفاده کنیم.
‫آف‌فرد، بشین.
‫روز خیلی خاصی رو برات تدارک دیدیم، عزیزم. ‫همه می‌خوان معجزه‌ای که در راهه رو جشن بگیرن.
‫نیک!
‫مهمون‌ها بزودی می‌رسن. ‫میشه لطفاً مطمئن بشی که همه چیز آماده‌ست؟
‫چشم، خانوم.
‫بخور ببینم، عزیزم.
‫مطمئناً می‌تونی بیشتر از این‌ها بخوری، مگه نه؟
‫عالیه.
‫«ببخشید، عمه لیدیا.»
‫یکی دیگه درست می‌کنیم. ‫بدنت به ویتامین نیاز داره.
‫چقدر قشنگه. ممنونم ازت.
‫باید امتحانش کنم. میشه امتحان کنم؟
‫آره! امتحانش کن. ببین چجوریه.
‫حرکت هم می‌کنه؟!
‫آره، چجورم!
‫نمی‌تونستم... دست خودم نبود!
‫بی‌نظیره. عالیه!
‫قشنگه! چه دوخت خوبی داره!
‫خیلی ازت ممنونم.
‫خیلی ممونم.
‫نوشیدنی نمی‌خوای؟
‫چایی‌ای، چیزی نمی‌خوای؟
‫خیلی ممنون، لیا.
‫خودم بافتمش.
‫- چقدر بااستعداده. ‫- خیلی بااستعداده.
‫هدیۀ منو بیار.
‫خیلی به زحمت افتادی. ممنونم.
‫حقته یه کم از زندگیت لذت ببری.
‫با توجه به اون قضیۀ دزدیده شدن بچه‌ت. ‫خدا می‌دونه الان چقدر خیالت راحته.
‫رنگ و روت کاملاً برگشته.
‫بله، ممنونم. خدا بهمون کمک کرد.
‫خیلی حیف شد که سه ماهِ اول بچه رو ندیدی.
‫من تا اولین لگد آنجلا کوچولو، دل تو دلم نبود.
‫خب، فکر کنم هنوز به دورۀ لگد زدن نرسیده.
‫دیشب واسه اولین بار، ‫لگد بچه رو حس کردم.
‫خدا را شکر.
‫- خدا را شکر. ‫- خدا را شکر.
‫هدیۀ بعدی از کیه؟
‫روبانش رنگ زرده.
‫می‌خوای یه کم استراحت کنی؟
‫نه.
‫داره خوش می‌گذره.
‫از همه‌تون ممنونم که منو دعوت کردین.
‫خب، فرصتی برای گرامیداشت زندگی‌، ‫نعمتی متعلق به همۀ ماست.
‫خدا را شکر.
‫باید بگم واقعاً روحیۀ ورزشیت رو می‌رسونه که اومدی. ‫علی‌رغم یه دستی که باختی.
‫کوشینگ.
‫نوبت توئه.
‫- واسه قضیۀ کانادا آماده‌ای، فرمانده؟ ‫- آره. به نظرم می‌تونیم راضیشون کنیم تحریم‌ها رو بردارن.
‫کار می‌بره.
‫پرتاب.
‫بعید می‌دونم کانادایی‌ها به امور داخلی ما ‫اصلاً اهمیتی بدن.
‫خوشحال میشم اینو بهشون یادآوری کنم.
‫البته اگه کمیته، صلاح بدونه و من رو به عنوان ‫فرستادۀ ویژۀ سیاسی به مرزهای شمالی بفرسته.
‫پرتاب.
‫مشکلات منزلتون برطرف شده، فرمانده؟
‫وجود نظم و ترتیب در خونه‌مون، ‫لطفی از سوی خداست.
‫«بازگشتِ» نظم و ترتیب.
‫درسته.
‫خوبه.
‫خانواده خیلی مهمه.
‫موافقم.
‫بیاید همگی به امید یک دورۀ بارداری کامل ‫و زایمانی موفقیت‌آمیز دعا کنیم.
‫به ارادۀ خداوند.
‫پرتاب.
‫جشن قشنگیه.
‫بله.
‫ممنونم.
‫خانم واترفورد،
‫من تا حالا با همسران و ندیمه‌های زیادی کار کردم. ‫این قسمتش همیشه سخته.
‫«مادران»؛ با مادران و ندیمه‌ها.
‫کاملاً عادیه که ازش متنفر باشین.
‫خداوند از این گناهتون می‌گذره.
‫خب، خودش وضعیت رو سخت می‌کنه.
‫دختر قوی‌ایه.
‫ولی این یعنی بچه‌تون هم قوی میشه.
‫متوجه هستید که باید هر اتفاقی از این به بعد می‌افته...
‫به صلاح بچه باشه.
‫مطمئنی که اونم این مسئله رو درک می‌کنه؟
‫خودم مطمئن میشم که درک کنه.
‫دیگه از این‌ها بسه.
‫واسه بچه ضرر داره.
‫هی!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫نزدیک بود فرار کنی؟
‫نزدیک بود.
‫خیلی بد شد.
‫اینجا همه شاشبند شده بودن.
‫کسی از مِی‌دِی دستگیر نشد؟
‫نمی‌دونم.
‫- مِی‌دِی روزۀ سکوت گرفته. ‫- تا کِی؟
‫دیگه عمراً به ندیمه‌ها کمک کنن.
‫آف‌گلن؟ آف‌گلن؟
‫بعد از این که طرفِ جنین رو گرفت، ‫زبونشو بریدن.
‫تو مجبورش نکردی چیزی بگه.
‫این‌ها تقصیر تو نیست.
‫حداقل این یه قسمتش.
‫♪ Heyr Himnasmiður by Hildur Gudnadottir ♪
‫دنبالم بیا عزیزم. وقتشه.
‫دلم می‌خواد شرمی نداشته باشم.
‫دلم می‌خواد بی‌شرم باشم.
‫دلم می‌خواد نادون باشم؛
‫اون وقت دیگه نمی‌فهمم چقدر نادونم.
‫«سوی او روی گردان که کارهایی عظیم ‫و بی‌مثال انجام می‌دهد.
‫معجزاتی خارج از ‌حد و شمار.» ‫(کتاب ایوب، باب ۵ آیۀ ۹)
‫- بگذارید کودکانِ خردسال نزد من آیند. ‫- چرا که ملکوت آسمان ازآن اینانست.
‫«بگذارید کودکانِ خردسال نزد من آیند.
‫چرا که ملکوت آسمان ازآن اینانست.» ‫(انجیل متّی، باب ۱۹ آیۀ ۱۴)
‫بگذارید کودکانِ خردسال نزد من آیند.
‫چرا که ملکوت آسمان ازآن اینانست.
‫بگذارید کودکانِ خردسال نزد من آیند.
‫چرا که ملکوت آسمان ازآن اینانست.
‫بگذارید کودکانِ خردسال نزد من آیند.
‫چرا که ملکوت آسمان ازآن اینانست.
‫بگذارید کودکانِ خردسال نزد من آیند!
‫چرا که ملکوت آسمان ازآن اینانست.
‫بگذارید کودکانِ خردسال نزد من آیند.
‫- جون؟ ‫- بله.
‫من انی هستم.
‫همسر لوک.
‫سلام.
‫ازت می‌خوام...
‫می‌خوام ازت خواهش کنم که کوتاه بیای.
‫لطفاً بهمون فرصت اینو بده که ‫روی زندگی زناشویی‌مون کار کنیم.
‫- بهتره در این مورد با لوک حرف بزنی. ‫- فکر کردی باهاش حرف نزدم؟!
‫شب و روز دربارۀ این قضیه حرف می‌زنیم.
‫فکر می‌کنه عاشقت شده.
‫من هنوز دوسِش دارم.
‫بعضی وقت‌ها آدم‌ها از هم جدا میشن.
‫ما در محضر خدا پیمان زناشویی بستیم.
‫این کار حرمت داره.
‫لوک یه مرد خوبه که می‌خواد کار درست رو انجام بده. ‫باید بذاری این کارو بکنه.
‫باید برم.
‫نه، نمیشه زندگی مردم رو از هم بپاشونی؛ ‫انگار که زندگیشون بی‌اهمیته.
‫اصلاً یه بارم به من فکر کردی؟!
‫در مورد کاری که داری با من می‌کنی؟
‫وقتی با شوهرم می‌خوابی، ‫به من هم فکر می‌کنی، زنیکۀ خودخواه؟
‫داره فقط بازیت میده.
‫آخرش برمی‌گرده خونه، پیش خودم.
‫- سه ماهه که از هم جدا شدین. ‫- هیچوقت اون شناختی که من ازش دارمو پیدا نمی‌کنی.
‫من اولین عشقش بودم. اینو بهت نگفته؟
‫فکر کردی چون فقط دلت می‌خواد، ‫می‌تونی اونو ازم بگیری؟
‫زنیکۀ جنده!
‫چطور اصلاً فکر کردی این کارت جواب میده؟ ‫هدفت از این کار چی بود؟
‫می‌خواستی بهش بفهمونی که نباید با من باشه؟ ‫فکر کردی معجزه میشه و برمی‌گردم پیشت؟
‫باهاش حرف می‌زنی، بعدشم من برمی‌گردم؟ ‫کارت احمقان‍... باید بری سراغ زندگی خودت! فهمیدی؟
‫تموم شده! قبلاً بهت همه چیزو گفتم. ‫داری خودتو سکۀ یه پول می‌کنی.
‫اگه می‌خوای باهام حرف بزنی یا مشکلی داری، ‫بیا با خودم حرف بزن! فهمیدی؟
‫بیا با من حرف بزن، نه اون! دیگه بهش زنگ نزن، ‫دنبالشم راه نیفت! بذار زندگی خودشو بکنه!
‫تو حالت خوبه؟
‫- متأسفم عزیزم، متأسفم. ‫- چیزی نیست.
‫- الان گوشیو روش قطع کردی؟ ‫- آم...
‫نه، رو پیغامگیر بود.
‫- عزیزم... ‫- نباید این کارو می‌کردی.
‫نه، نه، نه، گوش کن. ‫اون می‌خواد زندگی منو خراب کنه.
‫نمی‌ذ... می‌خواد زندگی ما رو خراب کنه.
‫مطمئن نیستم. وقتی ما رابطه‌مونو شروع کردیم، ‫هنوز از هم جدا نشده بودین.
‫اگه من وارد زندگیتون نشده بودم چی؟
‫نه، احساس گناه نکن.
‫تو منو از اون نگرفتی.
‫عشق بین من و تو، ‫عمیق‌تر از عشقیه که به اون داشتم.
‫- از این وضع متنفرم. ‫- نه، ببین. اینجوری نکن. نکن، نکن.
‫چون این همون چیزیه که اون می‌خواد. ‫کارش همینه. ذهنتو درگیر می‌کنه.
‫می‌خواد بینمون اختلاف بندازه. ‫می‌دونی، ولی من...
‫ولی من دوسِت دارم. ‫دوسِت دارم... خیلی زیاد.
‫منم همینطور.
‫اونو فراموش کن. ‫توی زندگی ما جایی نداره. باشه؟
‫باشه؟ تو زندگی ما جایی نداره.
‫چون... ما می‌خوایم با هم ازدواج کنیم.
‫درسته؟
‫چون می‌خوام خوشبختت کنم.
‫می‌خوام...
‫بهت قول میدم، عزیزم.
‫بهت قول میدم. ‫بابت اون متأسفم.
‫جشن سیسمونیِ خیلی خوبی بود.
‫هدیه‌ها رو ببین. ‫چقدر بچه رو دوست داشتن.
‫با این همه هدیه، خیلی سخت میشه که ‫مطمئن شم بچه‌‌م لوس بار نمیاد.
‫می‌دونین، توی جشن سیسمونی من، ‫آخر سر نصف کادوها رو بخشیدیم.
‫بهتر نیست این‌ها رو ببریم؟ ‫خانوم، بذارین کمکتون کنم.
‫بیا بریم یه قدمی بزنیم.
‫نه، نه، نه.
‫از این وَر. نه، نه، نه.
‫سرینا؟
‫نمی‌خوام توی این خونه باشه.
‫- بیا اینجا... بشین. ‫- نه. خودت گفتی تصمیمش با منه.
‫- آره. ‫- خوبه پس.
‫خوبه، پس برمی‌گرده به مرکز قرمز و ‫بچه رو به دنیا میاره.
‫بعدشم هر گوری می‌خواد بره.
‫مطمئنی همینو می‌خوای؟
‫دیگه تحمل اینجا بودنشو ندارم، فرِد.
‫تو قوی‌تر از این حرف‌هایی.
‫پشیمون میشی اگه این دوران حاملگی رو نبینی.
‫همین الانشم خیلی عقب افتادیم.
‫تو لایق اینی.
‫به آف‌فرد هم اجازه نمیدی که ‫لذت این دوران رو ازت بگیره.
‫قراره مادر فوق‌العاده‌ای بشی.
‫فقط به بچه‌مون فکر کن، باشه؟
‫تو فکر آف‌فرد نباش. ‫اون اهمیتی نداره.
‫این شرایط واسه اون آسون نیست.
‫فکر نکن واسه منم آسونه.
‫دارم تمام تلاشمو می‌کنم.
‫تو یه زن «از راه به در رفته» بودی. دارم سعیمو می‌کنم که ‫بهترین فرصت ممکن رو برات فراهم کنم.
‫فکر کنم می‌شناسیش.
‫یه ماشین مخصوص پخش نون می‌روند.
‫همسرش با خدمتگزاری به عنوان یه ندیمه، ‫گناهش رو جبران می‌کنه.
‫پسرش، دیگه هیچوقت مادرشو نمی‌بینه.
‫- پیش والدین جدیدی مستقر شده. ‫- نه. نه.
‫والدینی که مناسب این کارن.
‫گیلیاد بهشون رحم کرده. ‫این شانسو دارن که زندگی بهتری داشته باشن.
‫البته اگه دست خودشون بود، ‫همچین مسیری رو انتخاب نمی‌کردن.
‫ولی تو که انتخابی براشون نذاشتی؛ گذاشتی؟
‫تو به جاشون انتخاب کردی.
‫چه دختر خودخواهی هستی.
‫کی این مرد رو کشت؟
‫لطفاً جواب سؤالمو بده.
‫تقصیر کی بود؟
‫ها؟!
‫تقصیر من.
‫کی ترغیبش کرد که همچین جرمی رو مرتکب بشه؟
‫- من کردم. ‫- آف‌فرد؟
‫من کردم.
‫و چرا خدا گذاشت که همچین اتفاق وحشتناکی بیفته؟
‫جواب بده،
‫آف‌فرد.
‫تا بهم درس عبرت بده.
‫تا به «جون» درس عبرت بده.
‫جون مسئول این کارهاست.
‫جون بود که فرار کرد.
‫جون بود که با تروریست‌ها همدست شد؛ ‫نه آف‌فرد.
‫آف‌فرد دزدیده شد.
‫آف‌فرد...
‫از سرزنش...
‫مبراست.
‫آف‌فرد مجبور نیست که بار گناهِ جون رو به دوش بکشه.
‫فرمانده و...
‫خانم واترفورد،
‫اگه اجازه بدین، ‫خیلی دوست دارم که همینجا توی خونه...
‫بمونم.
‫با ادب و احترام...
‫ازتون خواهش می‌کنم.
‫حرف دیگه‌ای نداری؟
‫هنوز سزاوار و شایسته نیستم.
‫واقعاً بابتِ...
‫تمام کارهایی که واسه‌م کردین...
‫سپاسگزارم.
‫لطفاً...
‫بهم فرصت جبران بدین.
‫بسیار عالی.
‫خداوند قطعاً آرامش رو ‫به این خونه برمی‌گردونه.
‫از بابت همه‌تون خاطرجمعم.
‫بالاخره راه خودتونو پیدا می‌کنین.
‫«عاقبت همه چیز خیره...
‫و عاقبت هر کسی خیره.
‫عاقبت هر چه هست خیره.»
‫(نقل قولی از کتاب «الهامات عشق الهی» به قلم «جولیان، اهلِ نوریچ»؛ ‫راهبه‌ای معتکف که در این کتاب، تجربۀ احتضارش را تشریح می‌کند)
‫مامان دوسِت داره.
‫(اشاره به جملات «تو تنها نیستی» و ‫«نولیته تِه باستاردِس کاربُراندُروم» که در فصل قبلی بر دیوار حک شده بودند)
‫تقصیر منه.
‫بیا. بپر تو بغل مامانی.
‫بذار یه صندلی واسه‌ت بیارم.
‫من کار اشتباهی انجام دادم.
‫اشتباهی اینقدر بزرگ ‫که حتی نمی‌تونم ببینمش،
‫اشتباهی که داره غرقم می‌کنه.
‫من بی‌کفایت و کودنم؛ ‫هیچ ارزشی ندارم.
‫مُرده و زنده‌م فرقی نمی‌کنه.
‫خواهش می‌کنم خدا، کاری کن هانا فراموشم کنه.
‫کاری کن خودم، خودمو فراموش کنم.
‫سلام.
‫گوش کن، متأسفم.
‫- هر کاری که بود کردم تا از اونجا بیارمت بیرون. ‫- شکرِ خدا هوا خوبه.
‫جون.
‫جون!
‫♪ Hate by Cat Power ♪
‫♪ هر کسی اینو می‌دونه که راهی واسه رفتن نیست ♪
‫♪ همه اینو بهت میگن که سوراخی واسه موندن نیست ♪
‫♪ نه قانونی، نه مقرراتی واسه رهایی از بند نیست ♪
‫شکر خدا هوا خوبه.
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫حمایت از من برای پیشبرد پروژه‌های بعدی: donate.masihm.ir ‫عضویت در خبرنامۀ جدیدترین زیرنویس‌ها: masihm.ir/subtitle
‫11.05.2018 ‫ver 1.3