‫آنچه در «قصۀ ندیمه» گذشت...
‫- آف‌گلن! ‫- زبونشو بریدن.
‫تو مجبورش نکردی چیزی بگه.
‫این‌ها تقصیر تو نیست.
‫به‌عنوان عضوی از «چشم‌ها»،
‫عمدتاً از فعالیت‌های فرماندۀ خودت، ‫فرد واترفورد، به ما گزارش می‌کنی.
‫چشم، قربان.
‫راننده‌م رو می‌شناسی؟ پسره استعدادهای ‫زیادی داره، اما متأسفانه داره اینجا هدر میره.
‫تعجب می‌کنم که می‌ذاری بره. اگه جای تو بودم، ‫یه راهی پیدا می‌کردم که دور و برم نگهش دارم.
‫و خداوند باری‌تعالی فرمود: ‫«اشتیاقت به شوهرت خواهد بود...
‫و او بر تو تسلط خواهد داشت.»
‫اکنون شما را زن و شوهر اعلام می‌کنم.
‫حالت خوبه؟
‫آره خوبم. ممنون.
‫- به خونه‌مون خوش اومدی، خانوم اسپنسر. ‫- از پیوستن به خانوادۀ شریفتون بسیار سعادتمندم.
‫وظیفه‌ت اینه که بچه به دنیا بیاری.
‫- گیلیاد برای کانون خانواده ارزش قائله. ‫- به لطف خدا، منم یه روزی صاحب بچه میشم، قربان.
‫به لطف خداوند.
‫خدا رو شکر. میرم دکترو صدا کنم.
‫نمی‌ذارم توی این خراب‌شده بزرگ شی.
‫از اینجا فراریت میدم.
:.: مدیافا ؛ یک رسانه فارسی ، همه چیز یکجا برای شما :.: " MediaFa.ru "
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫قصۀ ندیمه - قسمت ۶، اولین خون
‫خونریزی از اینجا بود، ‫نزدیک دیوارۀ رحم.
‫می‌دونم این همه خون آدمو می‌ترسونه، ‫اما به خواست خداوند حال بچه‌تون کاملاً خوبه، خانوم واترفورد.
‫وضعیت پیش‌اومده چندان نامعمول نیست.
‫«خونریزی زیرکوریونی».
‫درسته.
‫فعلاً حواسمون بهش هست، ‫ولی احتمالاً خودبه‌خود برطرف میشه.
‫شنیدم که استروژن می‌تونه مفید باشه.
‫خب، خونریزی فعلاً متوقف شده.
‫اگه لازم شد، استروژن رو هم در نظر می‌گیریم.
‫حین اولین بارداریت مشکلی نداشتی؟
‫با هانا؟
‫حین اولین بارداریت.
‫نه.
‫دورۀ بارداری رو کامل گذروندی؟
‫در واقع، دو هفته زودتر.
‫به اندازۀ کافی نزدیکه. خدا رو شکر.
‫به استراحت زیادی نیاز داره. ‫فقط خیلی سخت نگیرید...
‫و با هم حرف بزنید.
‫این بچه به فضای آرومی توی خونه نیاز داره.
‫البته.
‫اینجا رو ببینید خانوم واترفورد. ‫بچه‌تون داره اون تو وول می‌خوره.
‫آف‌فرد...
‫دوست داری ببینی؟
‫سلام!
‫داره اون تو پشتک می‌زنه.
‫خدا را شکر.
‫سلام. ببینین کی برگشته.
‫خدا حفظت کنه.
‫ریتا، میشه لطفاً معجونی که آف‌فرد می‌خوره رو درست کنی؟
‫نمی‌خواد.
‫معذرت می‌خوام. آخه... هضمش برام سخته.
‫نه، نیازی به معذرت‌خواهی نیست.
‫یه کم سوپ چی؟
‫خوبه. ممنون.
‫- ریتا؟ ‫- چشم خانوم. الان.
‫- منم می‌مونم و کمک می‌کنم. ‫- عالیه.
‫آف‌فرد، باید استراحت کنی. ‫ریتا توی اتاق نشیمن ازت پذیرایی می‌کنه.
‫امکان نداره با این وضع بتونی از پله‌ها بالا بری.
‫زود باش، بیا بریم جاتو درست کنیم.
‫شروع کن. می‌خوای کمک کنی؟! کمک کن!
‫جون.
‫حالم خوبه.
‫- هر دوتامون خوبیم. ‫- ترسوندیم.
‫خودمو هم ترسوندم.
‫جای خوابتو اینجا اوردن؟
‫اوهوم.
‫بهم یه پیشنهادی داد که نتوستم رد کنم. ‫(اشاره به دیالوگ معروف فیلم «پدرخوانده»)
‫باشه. امشب میام می‌بینمت.
‫پس خانوم بِلِین چی میشه؟
‫راستی ساعت خوابتون چنده؟
‫می‌دونی که مجبور بودم.
‫می‌دونم.
‫ولی...
‫ولی چی؟
‫دیگه نمی‌تونیم به این ‫رفت‌وآمدهای یواشکی‌مون ادامه بدیم.
‫باید باهوش باشیم.
‫راست میگی.
‫می‌دونی، فکرم مشغول خودمونه. ‫هر سه‌تامون و این که با هم می‌تونیم چی باشیم...
‫همیشه بهش فکر می‌کنم.
‫خب... نکن.
‫باشه، دیگه نمی‌کنم.
‫منم بهش فکر می‌کنم.
‫سوپ.
‫طبق سفارش.
‫خیلی شرمنده‌م که اینقدر ازت کار می‌کشه.
‫تا می‌تونی از موقعیت استفاده کن.
‫- بوش خوبه. پس سوپ من کو؟ ‫- از زنت بپرس.
‫خرابه‌ها رو بردارید و زمین رو آبپاشی کنین. ‫بگو حواسشون به فاصله‌گذاری هم باشه.
‫برین عقب. برین عقب.
‫فرمانده واترفورد.
‫همه چیز کاملاً عالی به نظر میاد.
‫- پیشرفتی نسبت به جای قبلیه؟ ‫- بله!
‫تصور کنین چقدر دخترهای بیشتری رو می‌تونیم ‫اینجا تربیت کنیم. براستی که مورد لطف خداییم.
‫خیلی خوشحالم که ندیمه‌تون ‫امروز به خونه برمی‌گرده.
‫- همه‌مون رو زهره‌ترک کرد. ‫- آره، خب... حال بچه خوبه.
‫- همینه که اهمیت داره. ‫- شکرِ خدا.
‫سلامت رابطۀ همسرها و ندیمه‌های باردار، ‫همیشه چالش‌هایی با خودشون به دنبال دارن؛
‫اما با عرض پوزش، ‫شما از جفتی به‌خصوص یک‌دنده برخوردار شدید.
‫دقیقاً به خاطر همینه که خودمو کنار می‌کشم.
‫اما مطمئنم که در صورت لزوم، ‫دقیقاً می‌دونید که چطور اوضاع رو کنترل کنید.
‫- درسته. ‫- واترفورد! بیا این بالا.
‫می‌بخشید.
‫آقایون. غافلگیرم کردین.
‫به مرکز «راحیل و لیه» خوش اومدین.
‫- فکر می‌کردم تا الان دیگه کارتون تموم میشه. ‫- ریزه‌کاری‌های آخرشه.
‫تالار سخنرانی هنوز صندلی نداره.
‫انتظار داریم که برادرانمون از تمامی بخش‌ها ‫تشریف بیارن. قراره کجا بشینن؟!
‫آقایون، تا اون موقع آماده میشیم.
‫دو روز خیلی هم برامون زیاده.
‫بهم اعتماد کنید.
‫قراره مات و مبهوتشون کنیم.
‫- از جوری که سیب‌زمینی‌ها رو سرخ کردم، خوشت میاد؟ ‫- خوب بودن.
‫- می‌تونم یه جور دیگه درست کنم. ‫- نه، همینجوری خوبه.
‫خوشمزه بود.
‫می‌خوای رازشو بدونی؟
‫چرا که نه.
‫رزماری.
‫خانوم واترفورد یه کم از باغچه‌ش برام چید.
‫دستور پختشو از مادرم گرفتم.
‫حتماً برات سخته...
‫این که از خانواده‌ت جدا بشی.
‫حالا تو خانوادۀ منی.
‫همیشه واسه این روز دعا می‌کردم.
‫خب، اگه چیزی لازم داشتی بهم بگو.
‫ممنونم نیک.
‫من از تو ممنونم. بابت شام.
‫اوه نه! این کار منه، حواسم نبود.
‫آشپزی و خونه‌داری رو مادرم بهم یاد داده.
‫مسائل زناشویی رو اون بهم یاد داده.
‫همه چیزشو.
‫می‌دونم که ازم توقع میره این کارو بکنم.
‫کاری که خدا ازم توقع داره انجام بدم.
‫می‌تونی همینجا سیگار بکشی.
‫نه، اشکالی نداره.
‫دود جمع میشه.
‫خونۀ خودته. هر کاری بخوای، می‌تونی بکنی.
‫جمع و جور و مرتب شدی.
‫آم... ممنون.
‫راحت باش. بگیر بخواب.
‫خانوم واترفورد، فکر کنم خودم تنهایی هم بتونم...
‫اگه چیزی لازمت بشه چی؟
‫همینجا بالاسرت هستم.
‫باشه.
‫معذرت می‌خوام. صدای بافتنی...
‫هوم؟ نه، به خاطر چیزه...
‫پیدا کردن حالت خواب مناسب داره برام سخت میشه.
‫اون بالش‌های گندۀ مخصوص مادرهای پابه‌ماه رو یادته؟
‫بالشِ بارداری؟
‫آره.
‫دوست‌داشتنی بودن.
‫دوست‌داشتنی...
‫می‌بینم اگه شد یه دونه واسه خودمون بگیرم.
‫ممنون.
‫آف‌فرد؟
‫بله؟
‫این که همچین زندگی‌ای درونت ‫جریان داشته باشه، چه حسی داره؟
‫الان چیز خاصی در جریان نیست، ولی...
‫اگه بخوای می‌تونی خودت بیای احساسش کنی.
‫بیا.
‫دستتو بده.
‫احساس کردی؟
‫خدا را شکر.
‫معجزه‌ست.
‫آره.
‫همینطوره.
‫ما امروزه خود را بر سر یک دوراهی می‌بینیم.
‫راهمان را گم کرده‌ایم؛ ‫ارزش‌ها و شناختمان از...
‫- ما امروزه با یک بحران روبرو هستیم. ‫- نه فرد. نمیشه لحظۀ آخر سخنرانی رو تغییر بدی.
‫اینجوری قوی‌تره. ولی مواظب لحنت باش. ‫سخن‌سرایی یا عیب‌جویی نکن.
‫باشه. یه گفتگو شروع کنم.
‫- یه مکالمه. ‫- باشه.
‫سرینا، عزیزم، ‫ما همینو می‌خواستیم.
‫این که سیاست‌ها و تفکراتمون ‫توی محافل عمومی مطرح بشه.
‫تو این کارو کردی.
‫- خانوم واترفورد؟ ‫- منتظر ورود منن؟
‫آره! منتظرتونن.
‫- سرینا جوی هستم. عصرتون بخیر. ‫- جو اسنایدر.
‫- خوشوقتم. ‫- فرد واترفورد. خوشوقتم.
‫جو اسنایدر. خوشوقتم. بفرمایید.
‫ممکنه با حرف‌هایی که می‌زنه موافق نباشید، ‫ولی همینه که باعث میشه کشورمون عالی باشه.
‫آزادیِ این که نظراتتون رو بیان کنید.
‫ایشون به عنوان مهمان به دانشگاهمون اومدن، ‫پس ازتون خواهش می‌کنم...
‫- بیاین به سرینا جوی واترفورد خوشامد بگیم. ‫- تمرکز کن. آروم باش.
‫گورتو گم کن!
‫- گورتو از اینجا گم کن! ‫- نمی‌خوایم اینجا باشی! به هیچکدوم از کارهات باور نداریم.
‫- زنیکه با اون کتابِ مسخ‍... ‫- گورتو گم کن!
‫ساکت! بذارین حرف بزنه!
‫عصرتون بخیر. باعث افتخار منه که اینجا...
‫- زنیکۀ نازی! ‫- ایول!
‫زنیکۀ نازی! گورتو گم کن نازی!
‫گم شو!
‫ساکت! بذارین حرف بزنه!
‫بگیر بتمرگ، بچه‌ننر قنداقی! ‫تو هم گورتو گم کن!
‫وقتی دعوت‌نامه‌تون به دستم رسید...
‫پسش می‌گیریم، زنیکۀ تندرو!
‫جندۀ فاشیست! برو تو سوراخت!
‫آره!
‫کون لقت!
‫- متأسفم. ما اشتباه کردیم! ‫- حق داره صحبت کنه!
‫- خطرناکه! ‫- اینجا آمریکاست!
‫بیدارت کردم؟
‫نه.
‫یهو خیلی تشنه‌م شد، ‫گفتم بیام یه کم آب بخورم.
‫راحت باش.
‫از دستم عصبانی‌ای؟
‫چرا همچین سؤالی پرسیدی؟
‫چون از وقتی اومدم خونه، ‫اصلاً با هم حرف نزدیم.
‫چه حرفی واسه زدن هست؟
‫آخه...
‫خیلی وقت گذشته.
‫آره، خب من...
‫سرم حسابی شلوغ بوده، ‫بگی نگی.
‫- نمی‌خوری؟ ‫- نه، ممنون.
‫مطمئنی؟ ‫داری جای دو نفر می‌خوریا...
‫نه. ولی عمه لیدیا خیلی در مورد تناسب وزن سخت‌گیره.
‫«باید حواسمون باشه چاق و چله نشی، مگه نه عزیزم؟»
‫به نظر من که سالم و قبراقی.
‫حاملگی بهت میاد.
‫باید دیگه برگردم.
‫قبل از این که خانوم واترفورد دلتنگم بشه.
‫فرشتۀ نگهبانت.
‫خیلی باهام مهربون بوده.
‫زیر سایۀ خداوند.
‫آره.
‫روزت پربرکت.
‫خانوم واترفورد اینجا نیست؟
‫نه، فقط منم.
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫نه، ممنونم.
‫خیلی احساس حماقت می‌کنم.
‫دیشب دوباره گذاشت رفت.
‫نیک؟
‫ازم بدش میاد.
‫نه.
‫اینجوری نیست.
‫چرا، هست.
‫بهم دست نمی‌زنه. من زشتم.
‫نه، نیستی.
‫خیلی هم خوشگلی.
‫اون همچین فکری نمی‌کنه.
‫می‌دونی، این شرایط واسه اونم تازگی داره.
‫داره سعی می‌کنه محترمانه رفتار کنه.
‫خب، من چی کار کنم؟
‫فقط یه کم بهش زمان بده.
‫نباید صبر کنیم.
‫این کار، وظیفۀ ما در قبال خداست.
‫آم...
‫به نظر من خدا از این که ‫هر زوجی شرایطشون متفاوته، آگاهه.
‫اون راضی به تحمیل این کار نیست.
‫بالاخره یه راهی واسه با هم بودن پیدا می‌کنین.
‫اگه نکنیم، چی؟
‫اگه اون نتونه چی؟
‫منظورت چیه؟
‫اگه نیک یه «خائن به جنسیت» باشه چی؟
‫مطمئنم که این حقیقت نداره.
‫امیدتو ازش نبُر.
‫اون یه پدر فوق‌العاده واسه بچه‌هات میشه.
‫آف‌فرد؟
‫آف‌فرد، میشه لطفاً بیای اینجا؟
‫- بله خانوم... ‫- اینجا رو ببین!
‫گفتم خوب میشه اگه همینجور که داری سلامتیت رو ‫به دست میاری، یه کم با دوست‌هات وقت بگذرونی.
‫غافلگیر نشدی؟
‫آم... بله.
‫خیلی.
‫خب، لطفاً بشین.
‫دخترها، لطفاً بشینین.
‫- ریتا؟ ‫- چشم خانوم.
‫خیلی خوشحالم که خانوم سرخونه‌هاتون ‫اجازه دادن امروز به اینجا بیاین.
‫شکرگزاریمون رو ادا کنیم؟
‫«خداوندا، تو را شاکریم برای این نعماتی که ‫از سفرۀ بی‌کرانت نصیب ما می‌گردانی.»
‫- آمین. ‫- آمین.
‫خواهش می‌کنم، بخورین.
‫خجالت نکشین.
‫مطمئنم با هم کلی حرف‌های نزده دارین.
‫شکرِ خدا هوا مساعده.
‫بله. بله، همینطوره.
‫خدا رو شاکریم.
‫آف‌گلن، تو چی؟
‫حتماً دلت واسه همراه قدیمیت تنگ شده.
‫فکر کنین با هم رفتین پیاده‌روی. ‫در مورد چی با هم حرف... می‌زن‍...
‫کسی اسم اون کافۀ توی بویلستون رو یادشه؟
‫صبحانه‌های دیروقتشون عالی بود.
‫من بزرگ‌شدۀ فرامینگهامم.
‫- من هیچوقت صبحانۀ دیروقت نخوردم. ‫- خب... فوق‌العاده بود.
‫غذاهاشون عالی بود و یه چیزی داشتن به اسمِ ‫«املت غیرسنتی با سیب‌زمینی‌های دستچین‌شده».
‫اوه! اون کافۀ طبیعت‌پرست‌ها رو میگی!
‫کافۀ مگنولیا.
‫آره. آره، درسته.
‫خوشمزه‌ترین کیک‌های مغزدار موزی رو داشتن.
‫از کجا معلوم، شاید همزمان اونجا بودیم.
‫دست روزگار.
‫کوچولو بیدار شده.
‫می‌خوای حسش کنی؟
‫دستتو اینجا بذار.
‫حسش می‌کنی؟
‫- حسش یه جوریه. ‫- عجیبه، نه؟
‫عجیبه. چطور همچین چیزی رو حس می‌کنی؟
‫می‌خواد بیاد بیرون.
‫- دختره. ‫- بی‌بروبرگرد دختر میشه.
‫بی‌بروبرگرد.
‫آقای واترفورد، بهتره بریم.
‫- ما هیچ‌جا نمیریم. ‫- اصلاً صدامو هم نمی‌شنون.
‫نه، ما هیچ‌جا نمیریم.
‫عقب وایسین! لطفاً عقب وایسین!
‫برین عقب! همه‌تون!
‫ما ساکت نمی‌شینیم! ‫کاری کن بهت گوش بدن! مجبورشون کن!
‫میشه چند کلمه حرف بزنم؟
‫لطفاً بذارین صحبت کنم.
‫ساکت! ساکت!
‫- لطفاً ساکت شین! ‫- بذارین صحبت کنم!
‫شماها ازم می‌خواین ساکت بمونم، ولی سکوت من ‫اتفاقاتی که توی کشورمون در جریانه رو تغییر نمیده.
‫گورتو گم کن!
‫- بسه! ‫- گورتو گم کن زنیکه!
‫لوس بار اومدین و توی ناز و نعمتین! سیستم آموزشی، ‫همه‌تون رو دچار توهم کرده!
‫بذارین صحبت کنه!
‫آمار زایمان‌های طبیعی در ۱۲ ماه گذشته، ‫۶۱ درصد کاهش پیدا کرده!
‫این دقیقاً همون مشکلیه که باید ‫در حال حاضر بهش توجه کنیم.
‫آیندۀ ما و آیندۀ خود بشریت، ‫به تصمیمی که امروز می‌گیریم بستگی داره!
‫تصمیمی که الان می‌گیریم!
‫به درک!
‫نژاد بشر در معرض خطره!
‫طرف صحبتم با همۀ شماهاست، مخصوصاً زن‌ها، ‫سرنوشت بیولوژیکی‌تون رو با آغوش باز بپذیرین!
‫این بحران گریبان همه‌مون رو می‌گیره!
‫جلو نیاین!
‫حرکت کن!
‫ما پا پس نکشیدیم. حرف نداشتی.
‫فوق‌العاده بود خانوم واترفورد. ‫توییتر غوغاست!
‫تو گویندۀ حقایقی.
‫می‌خوام شهرهای بیشتری رو به ‫تورِ سخنرانی اضافه کنم. سان‌فرانسیسکو...
‫سرینا!
‫نه، سرینا! سرینا!
‫می‌دونم که هنوز چند ماه دیگه وقت داریم، ‫ولی می‌خوام همه چیز آماده باشه.
‫راستش خیلی هم بهم خوش گذشته.
‫خب؟
‫خیلی قشنگه، خانوم واترفورد.
‫کاغذ دیواریش که تو چشم نمی‌زنه؟
‫نه.
‫نه. فکر نکنم اینطور باشه. دوسِش دارم.
‫خوشگل شده.
‫آره.
‫آره، همینطوره.
‫می‌خوام اینو بدونی که تمام تلاشمو می‌کنم ‫تا بهترین مادر ممکن برای بچه‌م باشم.
‫ممنون که اتاق بچه رو بهم نشون دادین.
‫خیلی خاص و تکه.
‫خب، هنوز کار داره.
‫ممنون.
‫ما قبلاًها روی سقف اتاق خواب هانا، ‫از این ستاره‌های شب‌تاب داشتیم.
‫شوهرم اطلاعاتش از ستاره‌ها بالاست، واسه همین...
‫می‌رفتیم توی تخت و اون، چیز می‌کرد... ‫صور فلکی رو بهمون نشون می‌داد.
‫خوشۀ پروین و دب اکبر.
‫هانا خیلی خوشش می‌اومد.
‫اگه بشه ببینمش...
‫واقعاً حالمو خیلی بهتر می‌کنه.
‫همین که بدونم حالش خوبه.
‫- امکانش نیست. ‫- سرینا، خواهش می‌کنم.
‫فقط چند دقیقه.
‫به کسی چیزی نمیگم.
‫به هیچ وجه.
‫جل و پلاستو از طبقۀ پایین جمع کن.
‫به نظرم دیگه وقتشه که به اتاق خودت برگردی.
‫چه خبره؟
‫چی شده؟
‫- جون؟ ‫- فکر کردم انصاف سرش میشه.
‫ازش خواستم هانا رو ببینم.
‫- تو که می‌دونی هیچوقت همچین کاری نمی‌کنه. ‫- هانا دخترمه!
‫- می‌خوام دختر خودمو ببینم. ‫- یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫اگه از دیوار آویزونت کنن، پیدا نمی‌کنیم. ‫واسه همین باید با ایدن بخوابی.
‫آره.
‫گزارشتو رد می‌کنه. ‫دردسرساز میشه.
‫فقط ۱۵ سالشه.
‫چیه؟ مجبوری کسی رو بگیری بکنی که نمی‌خوای؟!
‫- حیوونکی! ‫- این انصاف نیست.
‫انصاف؟!
‫نمی‌تونم.
‫آره، می‌تونی. چون من تحملِ ‫از دست دادنتو ندارم. می‌فهمی؟
‫دوسِت دارم.
‫زنت یکی دیگه‌ست.
‫و خدا ایشان‌ را بركت‌ داد و خدا بدیشان‌ گفت‌:
‫ «بارور و كثیر شوید و زمین‌ را پر سازید.
‫بر ماهیان‌ دریا و همۀ حیواناتی‌ كه بر زمین‌ می‌خزند، ‫حكومت‌ كنید. (سِفِر پیدایش، باب ۱ آیۀ ۲۸)
‫آمین.
‫مطمئنی؟
‫به امید آن که خداوندِ بس مهربان و دانا، ‫ما را مورد لطف خویش قرار دهد.
‫تو پدر فوق‌العاده‌ای میشی، نیک.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫واسه دیدن نتیجه‌ش لحظه‌شماری می‌کنم.
‫اگه جواب نداد، همینجور ادامه میدیم.
‫حس باغبانی دوباره شکوفا می‌شود!
‫ریتا گفت که تموم بعد از ظهر رو اینجا بودی.
‫ریتا باید سرش تو کار خودش باشه.
‫چیزیم نیست، فرد. بذار به حال خودم باشم.
‫می‌دونم گاهی وقت‌ها تحملش سخت میشه.
‫دختر فریبکاریه.
‫همیشه نقشه‌ای توی سرشه. ‫هیچوقت قانع نمی‌مونه.
‫می‌خواست بچه‌ش رو ببینه.
‫بچۀ زندگی قبلیش.
‫باورم شده بود که می‌تونیم...
‫ای بابا!
‫بذار ببینم.
‫- چیزی نیست. ‫- دستتو بیار.
‫- درد داره؟ ‫- نه.
‫اگه داشت هم نمی‌گفتی.
‫همسرم.
‫همیشه کوه اراده‌ای.
‫هر روز دعا می‌کنم: «خدایا...
‫مرا لایق وی گردان.»
‫...می‌تواند آمریکا را حفظ کند.»
‫یواش. بذار کمکت کنم.
‫فرد. بسه. بی‌خود نگران نباش.
‫تا کجاش رفته بودیم؟
‫لازم نیست الان این کارو بکنیم.
‫چرا، لازمه. ‫الان توجه مردم به سمت ماست.
‫باشه، آم...
‫- «اجازه نمی‌دهیم که یک متعصب... ‫- یه تروریست.
‫اون تروریسته.
‫«اجازه نمی‌دهیم که یک تروریست، ما را ساکت کند.
‫با این حال، حرف حق همیشه تلخ بوده است. ‫اما اکنون تنها حقیقت است که می‌تواند آمریکا را حفظ کند.»
‫آره. به نظرم خوبه.
‫در ضمن فکر کردم خوب میشه اگه ‫بعدش بریم سراغ بحث اجرای عدالت.
‫البته اگه اصلاً پیداش کنن.
‫پیداش می‌کنن. به خدا ایمان داشته باش.
‫من به خدا ایمان دارم.
‫اما به پلیس هیچ ایمانی ندارم.
‫سرینا، از همون اول نباید می‌ذاشتم ‫توی ملأ عام سخنرانی کنی.
‫بس کن دیگه.
‫به خودت بیا و مرد باش.
‫تو سعی کردی همسرمو بکشی.
‫پیش خودم گفتم:
‫- «خداوند پرهیزکاران و بدکرداران را داوری خواهد کرد. ‫- خواهش می‌کنم!
‫زیرا برای هر امر و عملی، ‫هنگامۀ جزایی در آن دنیا فراهمست.»
‫(کتاب جامعه، باب ۳ آیۀ ۱۷)
‫می‌دونی این که شاهد درد کشیدنِ ‫زنم باشم، چه حسی داشت؟
‫این که دعا کنم خدا نجاتش بده...
‫نه! تو رو خدا نکن!
‫نه، نه، نه!
‫نه!
‫- حالا حسشو می‌دونی. ‫- نه!
‫نباید اینجا باشی.
‫این، اون خوشامدگویی‌ای که انتظار داشتم نبود.
‫- همسرت خیلی عصبانی میشه. ‫- اینجا خونۀ منه.
‫امیدوار بودم بتونه مسائل توی خونه رو مدیریت کنه. ‫ولی الان می‌فهمم که باید دخالت کنم...
‫و آرامشو به خونه برگردونم.
‫یه چیزی واسه‌ت اوردم.
‫خوبه که دوباره خوشحال می‌بینمت.
‫ممنون.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫منم همینطور.
‫یه حس دیگه‌ای داره.
‫خوشم میاد.
‫- می‌خوام باهات باشم. ‫- منم همینطور. فقط این که... متأسفم.
‫فقط این که...
‫می‌ترسم بچه چیزیش بشه.
‫می‌دونی...
‫معذرت می‌خوام.
‫ممنون.
‫بین خودمون بمونه.
‫البته.
‫شب بخیر.
‫خوش اومدین فرمانده.
‫آفرین.
‫- شکر خدا. ‫- تبریک میگم.
‫ممنونم قربان.
‫خوش اومدین فرمانده. ‫خدا را شکر.
‫زیر سایۀ خداوند.
‫فرمانده پرایس؟
‫نیک. روزت بخیر. ‫خیلی هیجان‌انگیزه.
‫به کمکتون نیاز دارم قربان. منتقلم کنین.
‫- به یه پست جدید. خط مقدم، فرقی نداره. ‫- نیک، آروم باش.
‫دیگه نمی‌تونم توی اون خونه بمونم.
‫- همین تازگی‌ها ازدواج کردی. مشکلی پیش اومده؟ ‫- به خاطر اون نیست.
‫چیزهای زیادی هست که در مورد فرمانده بهتون نگفتم.
‫منتقلم کنین.
‫قول بدین از ندیمه‌شون محافظت می‌کنین.
‫بهت قول میدم.
‫غذاتو تموم کن.
‫سیرم، خانوم واترفورد.
‫ریتا.
‫میشه بشقاب آف‌فرد رو جمع کنی؟ ‫بقیه‌شو بعداً می‌خوره. همه‌شو.
‫چشم خانوم.
‫روزتون بخیر.
‫روزت بخیر. امروز صبح حالت چطوره؟
‫خوبم. ممنون.
‫برکت به میوۀ دل.
‫خداوند به بار نشاند.
‫گفتم بیام بهتون کمک کنم، خانوم واترفورد.
‫- چیزی لازم ندارین؟ ‫- نه. چه دختر مهربونی.
‫کاشکی آف‌فرد هم به همین خوبی بود.
‫خیلی مهمه که آدم جایگاهشو توی خونه بدونه. ‫موافق نیستی؟
‫چرا، خانوم واترفورد.
‫نه، نه. ‫تو یه زن باایمانِ متأهلی.
‫ندیمۀ خونه زحمتشو می‌کشه.
‫ممنون آف‌فرد.
‫خواهش می‌کنم، خانوم واترفورد.
‫حالا تو بنداز.
‫مگه نمی‌خوای یه روز کارهای خونۀ خودتو اداره کنی؟
‫بله، به امید خدا.
‫بفرما.
‫لازمه که یاد بگیره. ‫معلم، محبوب خداست.
‫توی شکمم یه گرفتگی احساس کردم.
‫واسه همین...
‫نمی‌خوام بچه چیزیش بشه.
‫البته که نه.
‫ممنون ایدن.
‫برادرانم، مفتخرم که مرکز جدیدِ ‫«راحیل و لیه» رو بهتون معرفی کنم.
‫به لطف خداوند،
‫دور هم جمع شدیم تا طلوع فردایی روشن و پربار، ‫که دقیقاً از همینجا شروع میشه رو جشن بگیریم؛
‫البته با فداکاری خادمان فروتنِ خداوند: ندیمه‌هامون!
‫برادرانم،
‫این مجموعۀ تازه‌تأسیس‌شده...
‫نمایانگر رؤیایی مشترکه؛
‫رؤیای برپاسازی دنیایی اخلاق‌محور که ‫قادریم درونش به خداوند خدمت کنیم.
‫اکنون، دعاهای امیدوارانۀ ما به ‫واقعیتی راستین و ماندگار مبدل شده.
‫در اینجا قادریم که دوباره، تعهدمون به خداوند ‫و کلام مقدسش رو نشون بدیم...
‫و پای قولی که به مردمان گیلیاد دادیم، بایستیم.
‫این که ما روزی زمین رو مالامال از ‫فرزندان باایمان و دیندار می‌کنیم.
‫از همون آغازِ کار که ما...
‫هنوز وقتش نشده. بهش بگین برگرده...
‫برگرد!
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫بعضی‌ها فکر می‌کنن دخترکوچولوها رو ‫فقط باید دید، نه این که شنید!
‫ولی نظر من اینه: ‫آهای اسارت! برو درتو بذار!
‫یک، دو، سه، چهار!
‫حمایت از من برای پیشبرد پروژه‌های بعدی: donate.masihm.ir ‫عضویت در خبرنامۀ جدیدترین زیرنویس‌ها: masihm.ir/subtitle
"‫Oh Bondage! Up Yours!" by X Rey Spex's
‫masihm.ir 24.05.2018 © ‫ver 1.3