‫آنچه در «قصۀ ندیمه» گذشت...
‫دست و بالم تنگ شده.
‫به گمونم من یکی از اون خرشانس‌هام.
‫تو! حرکت کن! حرکت کن!
‫جایی که من مستقرم، ‫مثل نعمتی از طرف خداست.
‫نعمت واقعی اون بمبه بود.
‫هر کی که به گیلیاد کمک کنه، ‫حقشه منفجر و هزارتیکه بشه.
‫- گفتم اگه میشه دستی به سر و روی خونه بکشم. ‫- هر چی تو بخوای.
‫- خدا رو شکر. ‫- اوهوم.
‫می‌دونی، فکرم مشغول خودمونه. ‫این که با هم می‌تونیم چی باشیم...
‫منم بهش فکر می‌کنم.
‫آف‌فرد، چند وقتیه در موردش فکر کردم. ‫به محض این که بچه به دنیا بیاد، تو از این خونه میری.
‫به نظرم هر دوتامون به اندازۀ کافی ‫همدیگه رو تحمل کردیم. موافق نیستی؟
‫می‌دونم که باید حقیقتِ اینجا به دنیا اومدنت رو بپذیرم...
‫و با وضعیت کنار بیام،
‫ولی کون لقش.
:.: مدیافا ؛ یک رسانه فارسی ، همه چیز یکجا برای شما :.: " MediaFa.ru "
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫پیش خودت فرض می‌کنی که یه کاره.
‫یه کار آزاردهنده، که باید بهش تن داد ‫تا هر چه زودتر تموم شه.
‫بوسیدن ممنوعه.
‫این قابلِ تحملش می‌کنه.
‫آدم از جلد خودش خارج میشه.
‫آدم راوی میشه.
‫عملی به قصد جماع،
‫شایدم گرده‌افشانی.
‫برات با وضعیت گل و زنبور فرقی نداره.
‫خودتو مهیا می‌کنی.
‫وانمود می‌کنی که حضور نداری؛ ‫خارج از جسمی.
‫بدنت رو ترک می‌کنی.
‫روی؟
‫روی!
‫وای... نه!
‫برو کمک بیار!
‫اگه بعدِ مراسم به پشت بخوابم، ‫احتمال بارداریم بیشتره.
‫چی؟!
‫دوریس!
‫برو آمبولانس خبر کن!
‫ - قسمت ۱۰، آخرین مراسمقصۀ ندیمه
‫خدا رو شکر.
‫- وای خدا! ‫- آره والّا.
‫شنیدم زنش مجبور شده از ندیمه جداش کنه.
‫شنیدم هنوز در نیورده بوده.
‫چندش!
‫آره می‌دونم. من همچین چیزی شنیدم؛ ‫همون موقعی که پیداش کردن.
‫داشتم فکر می‌کردم واسه امشب، ‫کیک کاراملیِ شیرین درست کنم.
‫باشه.
‫به نظر من که خوبه.
‫من خورش درست می‌کنم، ‫ولی می‌خواستم بدونم پیشنهاد تو چیه.
‫سوپ غلیظ یا خورش گوشت هم خوب میشه.
‫هی، حالت خوبه؟
‫بزودی به یه خونۀ جدید منتقل میشه.
‫شاید این دفعه بهتر از قبل باشه.
‫هی، گوش کن.
‫یه خبری دارم.
‫مویرا تونست به کانادا بره.
‫موفق شد. از کشور فرار کرد.
‫اوه! شکرِ خدا!
‫شاید یه روزی همه‌مون تونستیم ‫سر از کانادا در بیاریم.
‫شنیدی چی گفتم امیلی؟
‫نباید تسلیم بشی.
‫یه روزی دوباره پسرتو می‌بینی.
‫امیلی!
‫من دیگه مادرش نیستم.
‫آره که هستی.
‫تو مادرشی و دوسِش داری.
‫- به نظرت اونم می‌دونه؟ ‫- آره!
‫چه مرگت شده تو؟
‫حداقل بچۀ تو توی کاناداست. اون آزاده...
‫کنار همسرت!
‫تو...
‫درد زایمانه؟
‫باشه.
‫کمک! می‌خواد وضع حمل کنه.
‫خدا رو شکر. وقتشه.
‫خدا رو شکر.
‫عقب وایسین.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫بیا بریم تو.
‫«پیش از آنکه تو را در شکم صورت بندم، برگزیدمت...
‫و پیش از آنکه از رحم برون آیی، تقدیست نمودم...
‫و تو را پیام‌آوری برای امت‌ها قرار دادم.» ‫(کتاب ارمیا، باب ۱ آیۀ ۵)
‫موفق شدیم آف‌فرد.
‫این چیزیه که خدا می‌خواد، ‫ما هم بایستی بابتش شاد و خوشحال باشیم.
‫هیچکی از کار خدا خبر نداره.
‫اقلاً این دفعه، بار آخریه که مجبورم ‫روی این تخت لامذهب بخوابم.
‫لطفاً توی یه صف وایسین.
‫بالش‌ها رو درست بچینین. ‫جای حوله‌ها اینجاست.
‫سلام!
‫سلام کوچولو!
‫دیگه وقتشه بیرون بیای.
‫«شجاع باش و هیچ مترس،
‫چون خدا همراه توست.
‫او به تو قدرت خواهد بخشید و کمکت خواهد کرد.
‫او با دست برحقش، پشتیبانت خواهد بود.» ‫(کتاب اِشَعیا، باب ۴۱ آیۀ ۱۰)
‫چه روز فرخنده و باشکوهی!
‫ببرش اتاق نشیمن. ممنون.
‫این‌ها رو خودم می‌برم.
‫- ببرش اتاق ناهارخوری. ‫- باشه.
‫- وقت جشن گرفتنه. ‫- ممنون.
‫از دیدنتون خوشحالم. بفرمایید.
‫ببخشید.
‫- بیا برای زایمانی موفق دعا کنیم. ‫- حال دختر کوچولوت چطوره؟
‫۱۸۰ گرم وزن اضافه کرده، شکرِ خدا.
‫خدا رو شکر.
‫به فرمانده هوراس هم باید تبریک بگیم،
‫اخیراً به خاطر بارداری همسرش ترفیع گرفته.
‫تبریک میگم.
‫- به شما پس ندیمه‌ای نمی‌رسه؟ ‫- نه.
‫امیدوارم خداوند، تمام فرماندهین آینده رو ‫مثل ما مورد لطف خودش قرار بده.
‫ببخشید.
‫- خدا رو شکر واترفورد. ‫- خوش اومدی.
‫ندیمۀ من دیگه آخرهای تاریخ انقضاشه.
‫همون اولشم خیلی چیز جالبی نبود.
‫مال تو چطوره؟
‫خب، ثابت کرده که... ثمربخشه.
‫قیافه‌ش هم بد نیستا!
‫- خیلی لیاقتشو داری. ‫- ممنون.
‫- میشه کمکتون کنم؟ ‫- بله.
‫بفرمایین.
‫وقتشه.
‫ممنون.
‫سر وقت.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫خدا همراهته.
‫- آفرین. ‫- همینطور.
‫نفس عمیق بکش.
‫خوبه. آفرین.
‫خدا رو شکر.
‫آفرین.
‫همینطور نفس عمیق بکش.
‫خدا رو شکر.
‫- خدا رو شکر. ‫- خدا رو شکر.
‫خدا همینجا کنارته.
‫داری خیلی خوب پیش میری.
‫خانوم واترفورد.
‫درد زایمانِ اشتباهی، هر کسی رو فریب میده.
‫شاید بهتر باشه دفعۀ بعد، ‫فاصلۀ بین انقباض‌ها رو زمان‌گیری کنید.
‫متأسفم خانوم واترفورد.
‫خب، دهانۀ رحم بسته‌ست و کاملاً جلو و مشخصه.
‫بچه‌تون به این زودی‌ها به دنیا نمیاد.
‫درد زایمان داشته.
‫انقباضات برَکستون هیکسی بوده. ‫منجر به زایمان نشده.
‫باید تحریک به زایمان بشه. همین امروز.
‫با توجه به خونریزی شدید در اوایل دوران بارداری، ‫همین الانشم با زایمان پرخطری مواجهیم.
‫ترجیحمون اینه که بی‌خود و بی‌دلیل، ‫از مواد شیمیایی در روند بارداری استفاده نکنیم.
‫هر چند... با توجه به این که وزن بچه بیشتر از ‫۴ کیلوئه و ندیمه هم ریزاندامه،
‫ممکنه تا یکی دو هفتۀ دیگه، ‫تحریک کردن رو مد نظر قرار بدم؛
‫واسه این که کار به سزارین نکشه.
‫تا اون موقع باید به بچه کمک کنیم تا ‫از راه طبیعی به دنیا بیاد.
‫پیاده‌روی‌های پرفشار. سالاد انبه.
‫یه چایِ معطّر و تند سراغ دارم که معجزه می‌کنه.
‫چایی؟!
‫چاییش چقدر تندمزه‌ست؟
‫چون آخه سوزش معده... ممکنه بچه رو اذیت کنه.
‫ما همه‌مون بی‌تاب و مشتاقیم.
‫بهتون قول میدم که این دوران بارداری، بزودی به پایان می‌رسه ‫و آف‌فرد به خونۀ جدیدش منتقل میشه.
‫توی یه منطقۀ دیگه؛
‫تا هوایی عوض کنه.
‫راست میگین خانوم واترفورد.
‫اوقات خوبی داشتیم،
‫ولی به نظرم به نفع همه‌ست که ‫دیگه اصلاً همدیگه رو نبینیم.
‫دیروقته.
‫می‌دونم.
‫می‌خوان منو مجبور کنن که ‫چند روز دیگه از این خونه برم.
‫درسته.
‫سرینا می‌خواد منو به یه منطقۀ دیگه بفرسته.
‫جداً؟
‫خودش گفت «تا یه هوایی عوض کنم».
‫و...
‫این چیزی نیست که تو می‌خوای؟
‫تو خیلی باهام مهربون بودی.
‫بیشتر از اون حدی که بقیۀ فرمانده‌ها ممکن بود باشن.
‫و قراره به همین زودی‌ها... خودتم پدر بشی.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫چی می‌خوای؟
‫من همین الانشم یه بچه‌مو از دست دادم...
‫و چیزی نمونده که یکی دیگه رو هم از دست بدم.
‫خیلی خوب می‌شد اگه می‌تونستم...
‫به منطقه‌ای که دخترمه، منتقل بشم.
‫خواهش می‌کنم.
‫البته اگه اصلاً همچین کاری توی اختیاراتته.
‫تو کی هستی که بخوای...
‫از اختیاراتم واسه من بگی؟!
‫می‌دونم که خواسته‌م غیرعادیه.
‫ولی عمراً اگه پیش دخترم برم.
‫عمراً اگه اون منو ببینه.
‫اینو می‌تونم بهت قول بدم.
‫من خیلی باهات آسون تا کردم.
‫خیلی سهل‌گیر بودم.
‫چی؟
‫لوس کردمت.
‫برو بیرون.
‫گم شو بیرون!
‫نباید دلمو صابون می‌زدم که وضعیتو درک می‌کنی.
‫تو اصلاً نمی‌دونی این که آدم... بچه‌ای از...
‫گوشت و استخون خودش داشته باشه، یعنی چی.
‫هیچوقتم نمی‌فهمی.
‫از سر کار چه خبر؟
‫خب، روزِ...
‫سختی بود.
‫تا وقتی بچه به دنیا نیومده، همۀ روزها سختن.
‫به نظرم آف‌فرد خوشحال بود که بچه‌مون به دنیا نیومد.
‫که اینطور.
‫آره، به نظرم کیف کرد.
‫جایگاه خودشو از یاد برده.
‫دکتر حاضر نمیشه زایمانش رو تحریک کنه.
‫کاری از دستمون ساخته نیست، ‫جز این که صبر کنیم تا بچه به دنیا بیاد.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
‫به گمونم راه‌هایی وجود داره که... ‫شاید بچه زودتر به دنیا بیاد.
‫به نظرم بهترین راه، «طبیعی‌ترین» راهِ موجوده.
‫به صدام گوش کن.
‫من مادرتم.
‫عاشقت هستم،
‫تا همیشه هم می‌مونم.
‫باشه؟
‫خانوم واترفورد می‌خواد ببینتت.
‫به بچه میگم که تو کی بودی.
‫لطفاً بیا بشین.
‫باید کمک کنیم که بچه، ‫از راه طبیعی به دنیا بیاد.
‫نه...
‫خواهش می‌کنم.
‫بهترین راه، «طبیعی‌ترین» راهه.
‫- ممکنه بچه یه چیزیش بشه. ‫- نه، این کار به نفع بچه‌ست.
‫سرینا، گوش کن چی میگم.
‫- مجبور نیستی این کارو بکنی. ‫- بس کن آف‌فرد.
‫- تو رو خدا این کارو نکن. ‫- بس کن!
‫- لازم نیست اینطوری بشه! ‫- آف‌فرد، دیگه بسه.
‫- مجبور نیستی... ‫- بس کن.
‫تو رو خدا این کارو نکن! نه! نه!
‫دراز بکش!
‫- «و راحیل گفت: کنیز من، بلهه را بنگر. ‫- تو رو خدا نکن! تو رو خدا!
‫- بِدو در آی تا بر زانوانم بزاید و من نیز از او اولادی بیابم.» ‫- تو رو خدا نه، بس کن! بس کن! تو رو خدا نکن!
‫نه! نکن!
‫- «پس کنیز خود، بلهه را به یعقوب به زنی داد... ‫- سرینا، تو رو خدا نه! نکنین!
‫ و یعقوب به وی در آمد.»
‫این کارو نکنین!
‫نه!
‫نه! تو رو خدا نکن! نکن!
‫نکن! تو رو خدا نکن! نکن!
‫سرینا! نه، تو رو خدا نکنین!
‫بس کن! بس کن! نه!
‫نـــه! تو رو خدا نکن!
‫تو رو خدا نه!
‫نه!
‫پیش خودت فرض می‌کنی که یه کاره.
‫آدم از جلد خودش خارج میشه...
‫نه.
‫برات با وضعیت گل و زنبور...
‫ فرقی نداره.
‫از خود بی‌خود...
‫خارج از جسم...
‫من اینجا نیستم.
‫خیلی حیف شد.
‫مامانم همیشه به بابام می‌گفت که ‫آشغال‌ها رو ببره بیرون.
‫خودم می‌برم.
‫سلام.
‫بس کن!
‫خواهش می‌کنم منو ببخش، ‫چون کارم از روی نادانی بود.
‫من در برابر تو و خدا مرتکب گناه شدم ‫و برای بخشش التماس می‌کنم.
‫چیز خاصی نیست.
‫«اگر به گناهانمان اعتراف کنیم، ‫خداوند امین و عادل است که ببخشایدمان...
‫و ما را از هر ناراستی پاک سازد.»
‫برات مهم نیست؟
‫چرا برات مهم نیست؟
‫اشکالی نداره. توی دردسر نیفتادی.
‫تو بهم نگاه نمی‌کنی!
‫بهم دست نمی‌زنی، مگه این که مجبور باشی.
‫تو تا حالا نبوسیدیم؛ ‫تا همین امشب کسی منو نبوسیده بود!
‫من زنتم!
‫همین الان دیدی که بهت خیانت کردم! ‫باید برات مهم باشه!
‫قضیه، ندیمِهَ‌ست.
‫ایدن...
‫تو دوسِش داری.
‫چرا اونو دوست داری؟
‫حرف‌هات با عقل جور در نمیاد.
‫بهم بگو دیگه!
‫ایدن، من هیچوقت با یه ندیمه وارد رابطه نمیشم.
‫مثل اینه که خودکشی کنم.
‫پس کلاً منو دوست نداری؟
‫ببین، معذرت می‌خوام.
‫خواهش می‌کنم گریه نکن.
‫یه سوپرایز برات تدارک دیدم.
‫فکر کنم خوشت بیاد.
‫تا سه ساعت دیگه، قبل از این که ‫سرینا بفهمه نیستین، برگرد.
‫اونجا منتظرتونن.
‫تو لایق اینی.
‫نذار کس دیگه‌ای ببینتتون.
‫جون؟
‫قضیه چیه؟
‫باهات چی کار کرده؟
‫جون؟
‫باهام حرف بزن.
‫لطفاً یه چیزی بگو.
‫از این وَر.
‫۱۰ دقیقه وقت داری.
‫یه جورایی شبیه منه.
‫میشه ببینمش؟
‫موهاشو دوست دارم.
‫اگه موهاشو این مدلی کنم چی؟
‫دخترم...
‫سلام!
‫سلام.
‫سلام، هانای مامان.
‫یادته، با هم حرف زدیم که ‫قراره امروز کی رو ببینی.
‫هانا...
‫اَگنِس.
‫حالا دیگه اسمش اَگنِسه.
‫ببخشید عزیزم.
‫نمی‌خواستم بترسونمت. آخه...
‫آخه خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫منو یادت میاد؟
‫اوه، هانای مامان.
‫درد داشت؟
‫- چی درد داشت عزیزم؟ ‫- وقتی زدن تو سرت و افتادی.
‫چیزیم نشد.
‫فقط واسه یه مدت کوتاهی خوابم برد، ‫ولی چیزیم نشد.
‫سعی کردی پیدام کنی؟
‫آره.
‫خیلی سعی کردم.
‫بابایی هم سعی کرد.
‫چرا بیشتر سعی نکردی؟
‫عزیزم، اشکالی نداره که از دستم عصبانی باشی.
‫- من منتظرت موندم. ‫- می‌دونم.
‫خیلی معذرت می‌خوام که وقتی بهم نیاز داشتی...
‫نتونستم پیشت باشم...
‫و ازت محافظت کنم.
‫واقعاً می‌خواستم.
‫اشکالی نداره. الان مامان‌بابای جدید دارم.
‫بیا اینجا عزیزم.
‫بیا کنارم بشین.
‫چیزی نیست.
‫خب، حالا بهم از مامان‌بابات بگو. باشه؟
‫دوسِشون داری؟
‫باهات مهربونن؟
‫آره؟
‫خوبه.
‫تنبیهت می‌کنن؟
‫- شده کتکت بزنن؟ ‫- فقط وقتی فضولم.
‫کلاً دو بار.
‫داری بچه‌دار میشی.
‫آره.
‫نمی‌تونی نگهش داری.
‫نه نمی‌تونم.
‫آره، راست میگی، نمی‌تونم.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫تو اولین بچۀ منی.
‫همیشه هم بچه‌م می‌مونی.
‫باید همین الان راه بیفتیم.
‫- وقتشه بریم. ‫- نه.
‫- متأسفم عزیزم. ‫- وایسا.
‫- خدافظی کن. ‫- نه. صبر کن.
‫لطفاً صبر کن.
‫لطفاً وایسا، لطفاً، فقط‍... ‫فقط یه لحظه فرصت بده. تو رو خدا، خواهش می‌کنم...
‫بیا اینجا عزیزم، بیا.
‫فقط می‌خوام بهت بگم که...
‫من همیشه مامانت می‌مونم.
‫می‌دونی که؟
‫من و بابایی همیشه عاشقت می‌مونیم.
‫تا همیشۀ همیشۀ همیشه.
‫فهمیدی؟
‫مامان!
‫می‌دونم عزیزم. اشکالی نداره.
‫گوش کن چی میگم.
‫ازت می‌خوام یه کاری رو واسه‌م بکنی، باشه؟ ‫گوشِت با منه؟
‫از زندگیت لذت ببر.
‫مامان‌باباتو هم دوست داشته باش.
‫هر کاری هم ازت می‌خوان بکن. باشه؟
‫چون ازت می‌خوام مراقب باشی،
‫و ازت می‌خوام... ازت می‌خوام که مواظب خودت باشی.
‫از طرف من حواست بهش باشه.
‫مواظبش باش. خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫- از طرف من دوسِش داشته باش. ‫- قول میدم.
‫خیلی خب.
‫- مامان؟ ‫- آره عزیز دلم؟
‫من بازم یه روزی می‌بینمت؟
‫می‌دونی چیه؟
‫سعی خودمو می‌کنم.
‫بیا بریم.
‫چیزی نیست عزیزم. دوسِت دارم.
‫- بیا. ‫- چیزی نیست عزیزم.
‫مامان!
‫- بیا بریم. ‫- نه!
‫- همه چیز درست میشه عزیزم. باشه؟ ‫- مامان!
‫- بیا. ‫- نه!
‫- توی خونه بمونین. ‫- نه! مامان!
‫بذار برم! مامان!
‫نمی‌خوام بیام!
‫نه! نه، مامان!
‫عزیزم، چیزی نیست. اشکالی نداره.
‫- باید توی خونه بمونی. باید بمونی. باید بمونی. ‫- نه، تو رو خدا بذار برم. بذار برم.
‫مامان!
‫هانا!
‫هانا، بیا اینجا عزیزم.
‫بیا اینجا.
‫- بیا اینجا عزیزم. بیا اینجا. ‫- مامان!
‫چیزی نیست.
‫همه چی روبراهه.
‫حالا ازت می‌خوام بری، باشه؟
‫ازت می‌خوام که شجاع باشی، باشه عزیزم؟
‫پس الان این کارها رو می‌کنی:
‫دست مارتای خونه‌تون رو می‌گیری.
‫سوار ماشین میشی...
‫و میری خونه.
‫بیا تو بغلم.
‫دوسِت دارم.
‫حالا برو.
‫جون.
‫چیزی نیست.
‫جون.
‫جون... باید راه بفتیم.
‫زود باش. باید بلند شی.
‫جون، باید بریم.
‫برگرد تو خونه.
‫از همین وَر برو.
‫خب. همینجا... همینجا بمون. ‫همینجا بمون و قایم شو.
‫زود برمی‌گردم.
‫هی!
‫اینجا چی کار می‌کنی؟ با توئم!
‫داشتم چیز...
‫داشتم خونۀ فرمانده رو بررسی می‌کردم؛ ‫ببینم کسی هست یا نه.
‫به نظر مشکلی نیست. ‫الانم می‌خوام در خونه رو قفل کنم.
‫داری دروغ میگی.
‫کسی حق نداره اینجا باشه.
‫گندش بزنن! زود باش!
‫ببرش توی ماشین.
‫سوییچ ماشینشو بردار.
‫بردیش تو؟
‫پشت سرم بیا.
‫نه!
‫نه.
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫donate.masihm.ir :حمایت از من برای پیشبرد پروژه‌های بعدی ‫masihm.ir/subtitle :عضویت در خبرنامۀ جدیدترین زیرنویس‌ها
‫masihm.ir 03.07.2018 © ‫ver 1.3